۱. ۷سنگ اين شماره با ۴ روز تاخير منتشر شد و اين يعني يک رکورد جديد در تاخير. امتحانات، مشکلات و ...
با اين روند ۷سنگ کم‌کم دارد تبديل مي‌شود به ماه‌نامه! به هر حال از تاخير پيش آمده پوزش مي‌خواهيم.

جشنواره تمام شد، همين!
باز هم از همه دوستاني که بخاطر شلوغي غرفه نتوانستيم از آنها پذيرايي کنيم عذر خواهي مي‌کنيم، از همه کساني هم که با حضورشان در غرفه، نظرات، پيشنهادات و انتقادات‌شان در مورد ۷سنگ را مطرح کردند تشکر مي‌کنيم.
ضمنا اينقدر سرمان شلوغ بود که يادمان رفت زودتر بگوييم اين شماره ۷سنگ با يک هفته تاخير منتشر خواهد شد.
از ۷سنگي‌ها اين‌ها امروز در غرفه حضور داشتند:
جلال، امير حسين، هديه، مانا، حميد، احسان، مهدي، سيامک، عباس، محسن، ياشا، محمد مهدي، سعيد

۷سنگ امروز ميزبان نويسنده و طنز پرداز نامی معاصر ابوالفضل زرويی نصرآباد بود. همچنين چند تن از وبلاگ‌نويسان طنز در ميزگردی با موضوع «طنز در اينترنت» به بحث و تبادل نظر درباره‌ی تعريف طنز و انواع آن به ويژه در محيط سايبر پرداختند. متن کامل ميز گرد را در شماره‌هاي آينده خواهيد خواند.
وبلاگ نويسان طنز پرداز عبارت بودند از :
عباس حسين نژاد
آرمين سنقری
جلال سميعی
احسان رافتی
امير صحافی
مهدی استاد احمد

جلال سميعی

«من خيره شده بودم روی سنگ نوشته ی قبر. همه خدا حافظی کردندو رفتند . اما م همچنان ايستاده بودم . عاقبت مهتاب تشر زد: --: مريم بخا طر تو ايستاده . برايش خوب نيست . مگر چه ديده ای روی اين سنگ قبر؟!
و من وقتی وب فکر کردم فهميدم که چه ديده ام.... وسط يک قبرستان توی الجزيره خيالم رفته بود توی کوره ی فردوس...»(۱)
و من وقتی خوب فکر کردم... -- تا الآن که خوب فکر نکردم-- پس هيچی...
نميدانم چرا بحث آمد سر فکر کردن؟ نه... بخث اينجا بود که ياد داشت بنويسم. خنده ام گرفته وقتی دو هفته دو هفته وقت هست يک خط درميان سراغ کلمه ها ميرم وای به الآن که بايد همين الان -- فکر کنم روز دوم جشنواره -- توی غرفه بشينم و بنويسم.و...
بگذريم.
داشتم به فکر کردن فکر (!)ميکردم. و هم داشتم ببه اين دل خوش ميکردم که بعد از چند وقت بچه ها دور هم جمع شده اند. و هم داشتم به اين فکر ميکردم که جشنواره چقدر پتانسيل دارد که ما مخاطبان خودمان را بهتر بشناسيم. اما بازهم نميدانم داشتم به اين فکر ميکردم يا به اين که يک طور اين متن از زبان فورکلر در برود که نميدانم ها را نميدونم خودمون! بنويسم يا... شما هرطور دوست داريد بخوانيد ( بخونيد) . يا باز هم ....
يا به سنگ قبر يا به...
بگذاريد از اين هم بگذريم.
چند روز پيش با فردی برخورد کردم که خاطره ی جالبی تعريف کرد که شايد من از اين همه فکر دست بکشم. يا بيشتر فکر کنم .
گفت فردی ظاهرا از اتريش به ايران می آيد . و يک سوآل از اقشار مختلف می پرسد. از دکتر و مهندس و استاد دانشگاه گرفته تا سوپر مارکتی و بچه های ابتدایی دهات دور افتاده تا جایی که میرسد به یکی از دهات دور افتاده اطراف شيراز . و از کشاورزی سوآل را میپرسد . و جواب اصلی که مد نظرش بوده را ميگيرد.
تعجب ميکند که يک کشاورز در اين دهات دور افتاده با جواب ها سوآل به اين سنگينی ... به نتيجه نميرسد و دوباره میپرسدکه: من اين سوآل را از دکترو مهندس و ... پرسيدم هيچکدام اينقدر دقيق جواب نداند. چه شد که به اين جواب رسيدی؟ کشاورز دوباره ميگويد:« من چون بی سوادم قبل از اينکه جواب بدم فکر ميکنم . اونا سواد دارن...»
حالا به نظر شما اينجا نشسته ام دارم فکر ميکنم؟يا ياد داشت مينويسم؟ يا شواد دارم؟

خانم خبرنگار دستش را بالا مي‌برد و مي‌گويد: «آقايان اينجا سوییس نيست، لطفا متوجه باشيد!» بحث اما ادامه پيدا مي‌کند، با تجربه‌ها معتقدند که جواب جماعت منتشر کننده‌ی نشريات اينترنتی به این سوال که «از دولت چه توقعی داريد؟»، بايد خيلی صريح «هيچ توقعي! لطفا با ما کاری نداشته باشيد!» باشد، اما هستند اين وسط کسانی که احساس مي‌کنند نبايد به دعوتی که از طريق "رضا پارسا" برای آنها فرستاده شده، جواب منفی داد. پارسایی که بارها ‌گفت: «من را مخاطب قرار ندهید! من دولت نيستم!»، اما وقتی يکی از بچه‌ها به طعنه در جوابش گفت: «شما دولت نيستيد، ولی دولت را دوست دارید» فقط سکوت کرد.