در این بخش به معرفی تعدادی از گروه‌های زیرزمینی راک ایرانی می‌پردازیم؛ البته گرچه تعدادی از این گروه‌ها در طی سال‌هایی که از شکل‌گیری‌شان می‌گذرد با دریافت مجوز ارشاد روزمینی شده‌اند، اما همه کار خود را از زیرزمین آغاز کرده‌اند!

گروه 127

اعضاى گروه ۱۲۷ عبارتند از سهراب محبى، خواننده و نوازنده گیتار، علیرضا پوراسد نوازنده‌‌‌‌ گیتار باس، سردار سرمست نوازنده‌ پیانو، سلمک خالدى نوازنده‌ ساز بادى ترومبون و یحیى الخنسى نوازنده‌ درامز. پایه ریزان اصلى این گروه سهراب و علیرضا هستند که مدتها پیش از تشکیل گروه با هم آشنا بودند. سایر اعضا به تدریج به به گروه اضافه شدند.
127 به سرعت مورد توجه رسانه‌های بین‌المللی قرار گرفت و مستند «127,an Iranian band» ساخته‌ رضا حائری از شبکه‌ چهار انگلستان پخش شد و مورد توجه انگلیسی‌های بسیاری واقع شد. مستندی دیگر درباره‌ این گروه نیز در تلویزیون سوئد روی آنتن رفت.
گروه راک ۱۲۷ در اولین دوره مسابقه موسیقى زیرزمینى موسوم به یوام‌سى که در سال ۱۳۸۱ برگزار شد، مقام سوم را کسب کرد.

موسیقی 127 جابگاه خود را در رادیوی کشورهایی همچون آمریکا، انگلستان و آلمان نیز پیدا کرده و از گروه دعوت شد که در فستیوال 2005 SXSW در آستین تگراس برنامه اجرا کند (که البته به دلایلی میسر نشد اما در 2006 SXSW شرکت کرد.) با این‌حال گروه تا به‌حال اجراهایی در ایتالیا (Arezzo Wave Festival)، نیویورک، واشنگتن و کمبریج داشته‌است.

سابق بر این اغلب کارهای گروه ۱۲۷ به زبان انگلیسی بود. البته اخیرا گروه 127 استفاده از اشعار فارسی را نیز در کار خود قرار داده‌اند. آلبوم جدید گروه با نام خال‌پانک که در دست تهیه است به زبان فارسی است. سبک 127 به‌شدت شخصی و منحصربه‌فرد است و همین باعث شده است که آن‌ها نام سبک خود را "راک تهرانی" بگذارند. در حقیقت سبک 127 برخلاف بسیاری از گروه‌های راک زیرزمینی ایران برآیند تفکرات و سلایق اعضای آن است. به زبان دیگر در 127 هرکس ساز خودش را می‌زند اما به‌طرز شگفت‌انگیزی در بستر فضایی پلی‌فونیک، خُل‌خُلی و سرخوشانه‌ای چنان به هم چفت می‌شود که دیگر نمی‌توان تشخیص داد کی با کی هماهنگ شده و موسیقی به‌صورت یک کل منسجم به گوش می‌رسد. ترکیب ملودی ایرانی، جاز و آلترناتیو. ترانه‌های127 از پلشتی‌ها و زیبایی‌های زندگی می‌گویند و در عین اینکه ریشه در بستر زمان و مکان خود دارند از دغدغه‌های جهانی ـ همچون دلزدگی و امید، تنهایی و... ـ نیز سخن می‌گویند.

مدتی پیش آلبوم "fulltime job" این گروه از طریق مرکز موسیقی بتهوون وارد بازار موسیقی ایران شد. در پرانتز می‌شود این را هم اضافه کرد که فروشگاه موسیقی بتهوون پلمب شد!

+ گفتگوی هفت‌سنگ با اعضای گروه ۱۲۷ را می‌توانید اینجا بخوانید.

گروه آبجیز

پایه‌های اصلی گروه آجیز (Abjeez) دو آبجی (خواهر) ایرانی هستند که سال‌هاست خارج از کشور زندگی می‌کنند. گروه آبجیز هفت نفره است؛ صفورا صفوی، خواهر کوچک‌تر گیتار می‌زند، می‌خواند و آهنگ‌سازی می‌کند، ملودی صفوی، خواهر بزرگتر ترانه‌‌سرایی و خوانندگی می‌کند، صوفی صفوی برادر صفورا و ملودی صدابراداری و امور فنی گروه را به عهده دارد، جوان، اردلان، رامین و پهلوان دیگر اعضای گروه هستند که نوازندگی سازهای مختلف را به عهده دارند.

در مورد سبک موسیقی گروه، آنها را در گونه‌های رگه و راک، راک- پاپ دسته‌بندی کرده‌اند. هر چند که خواهران آبجیز خود در گفتگوهایشان سبک کار گروه را پاپ جهانی (World Pop) معرفی می‌کنند. در مجموع کارهای آبجیز به آنچه اینروزها در ایران «موسیقی تلفیقی» شناخته می‌شود نزدیک‌تر است.

+یادداشت هفت‌سنگ در مورد کارهای گروه آبجیز را می‌توانید اینجا بخوانید.

فرشید اعرابی

فرشید اعرابی نوازندگی گیتار را از سال ۱۳۶۸ آغاز کرده و در نوازندگی، تنظیم ارکستر، آهنگسازی، تنظیم، ترانه و خوانندگی و حتی ساخت موسیقی برای تئاتر و سینما فعالیت داشته‌است.

آلبوم "پنهان" که توسط استودیو بم آهنگ تهیه و به بازار عرضه شده‌است. این آلبوم شامل ده قطعه است که یکی از این قطعات بی‌کلام است. قطعات کافران، پنهان و افسانه شو (با اشعار مولانا) داد ز بی داد، خزان قصه ها، رقص بهار و تبار من (عباس روشن زاده) و خط آخر و فصل بی نشون (محمود استاد محمد) نام دارند.

گروه آوار

مهرداد پالیزبان (خواننده و نوازنده‌ گیتار)، سینا خدایی‌فر (نوازنده‌ بیس) و حسین شاهسوند (نوازنده درامز) در سال 1999 گروه آوار را پایه گذاردند.
آوار با وارد شدن به اولین فستیوال موسیقی زیرزمینی ایرانی وارد صحنه‌ راک ایران شد.
"آسمون" ـ ساخته‌ مهرداد پالیزبان ـ که در فیلم "نفس عمیق" از آن استفاده شد از اولین موفقیت‌های گروه آوار به‌شمار می‌رود. همین قطعه بعدها نامزد درسافت جایزه‌ی بهترین موسیقی در تندیس حافظ، و انتخاب اول منتقدان در دنیای تصویر و مجله‌ی فیلم بود.
به علت مشکلاتی که برای اعضای گروه پیش آمد (از جمله خدمت سربازی و...) آوار به مدت سه سال از فعالیت باز ماند. تا در سال 2005 مهرداد پالیزبان و سینا خدایی‌فر این‌بار با همکاری پویا احسائی (گیتار) و بهنام بیابان‌گردی (درامز) از نو آوار را برسر کار آوردند.
آوار در کنسرواتوار تهران برنامه اجرا کرد و با استقبال فراوان روبه‌رو شد. آوار در فستیوال راک یوسف‌اسلام (کت استیونز) سال 2006 نیز شرکت جست. در همین اجرا بود که سینا خدایی‌فر مجبور شد به دلیل پاره‌ای مشکلات شخصی گروه را ترک کند و سهراب معت به‌عنوانبر بیسیست جدید گروه بر صحنه رفت.

گروه اُرُد

اُرُد در سال 1382 به سرپرستی سیروس مهاجری(نوازنده گیتار باس و پیانو) در شیراز تشکیل شد. علت اصلی تشکیل گروه در شیراز این بود که اکثر اعضای گروه دانشجو بوده و در دانشگاه شیراز مشغول به تحصیل بودند. گروه ارد در سال 1385 در اولین فستیوال راک ایران در تهران شرکت کرد و به عنوان گروه منتخب اولین دوره این فستیوال برگزیده شد. گروه راک اُرُد هم نگاهی به موسیقی ایران دارد و هم به موسیقی راک متال. در حقیقت این گروه سبکی آلترنتیو دارد.
با توجه به بعد مسافت میان اعضای گروه، آنان به‌طور جدی به فکر تهیه‌ آلبوم نیفتاده‌بودند. تا اینکه با بازگشت موقت یکی از اعضا که مقیم لس‌انجلس است، اُرُد توانست اولین آلبوم خود با نام «کلید» را تهیه و از طریق وب‌سایت رسمی خود به انتشار آن بپردازد. گروه اُرُد هم اکنون نیز مشغول تهیه‌ی یک آلبوم از کارهای اجرا شده گروه در سالهای اخیر است. اعضا با وجود بعد مسافت هر ساله حداقل دوبار دور هم جمع می‌شوند و به ضبط آثار می‌پردازند.

گروه اکسپلود

اکسپلود یک گروه متال ایرانی است که فعالیت خود را از سال 1378 آغاز کرده است. در ابتدا فعالیت گروه محدود به بازنوازی آثار گروه‌های کلاسیک موسیقی راک و متال بوده ولی درحال حاضر در کنار بازنوازی و اجرای آثار گروه‌های صاحب‌نام، گروه به ساخت کارهای اریجینال نیز می‌پردازد.
فعلاً شش آهنگ از مجموعه‌ هشت آهنگ ساخته شده توسط گروه در غالب یک دمو آلبوم به نام "وسوسه" در مدت زمانی حدود 30 دقیقه آماده شده است و در وب‌سایت خود قرار داده‌اند.

گروه امرتاد

گروه متال امرتاد تشکیل شده از نعیم مسچیان نوازنده گیتار بیس و همخوان (27 ساله)، علی شریفی نوازنده گیتار الکتریک (29 ساله)، فرزاد گلپایگانی نوازنده گیتار الکتریک و آکوستیک (28 ساله) که همچنین به‌شکل انفرادی به‌عنوان گیتاریست و آهنگساز با گروه خود به فعالیت می‌پردازد. مهیار پورحسابی نوازنده درامز و همخوان (29 ساله)، کاوه همدانیان نوازنده ویلن‌سل (23 ساله)، بهنام کریمی ناصری نوازنده ویولن (25 ساله)، ساناز صدیقی خواننده (27 ساله)، الهام جعفری خواننده شکل‌گیری امرتاد برمی‌گردد به تیرماه1381June-July 2002)). نعیم برای شرکت در جشنواره UMC (اولین جشنواره راک زیرزمینی) که سایت تهران‌اونیو برگزار می‌کرد، به علی پیشنهاد کرد آهنگی را که ساخته بودند با هم تنظیم و به سایت ارائه کنند. فضای کلی و ترانه آهنگ توسط نعیم و ریتم و ملودی گیتار آن توسط علی ساخته شد. نعیم برای تکمیل و نوازندگی پارت‌های درامز آهنگ از مهیار دعوت به همکاری کرد و در طی مراحل ضبط، کاوه برای نواختن ویلن‌سل و بهنام برای ویلن به گروه پیوستند. آواز آهنگ به فریبا اسدی و محمدرضا صادقی سپرده شد و به این ترتیب امرتاد با آهنگی که "جاویدان" نام گرفت در جشنواره شرکت کرد و از بین 21 گروه به مقام دوم دست پیدا کرد. این آهنگ طولانی که بیش از شش دقیقه به طول می‌انجامد به‌طور متناوب ریتم و فضای خود را تغییر می‌دهد و کلاسیک را به متال و متال را به کلاسیک آغشته می‌کند. امرتاد با پیوستن فرزاد به عنوان نوازنده گیتار الکتریک و آهنگساز (در کنار نعیم و علی) گروه انسجام بیشتری پیدا کرد. فریبا بنا به‌دلایل شخصی از گروه کناره گرفت و ساناز و الهام بعنوان خواننده‌های جدید (در کنار نعیم و مهیار) به گروه پیوستند و امرتاد شکل کامل‌تری به خود گرفت.

در اساطیر ایران باستان امرتاد (امرتات ameretat) نام یکی از هفت امشاسپندان (جلوه‌های خدا بر روی زمین amshaspandan) و به معنی بی‌مرگی و جاودانگی است و همچنین نام دومین ماه از فصل تابستان مرداد یا همان امرداد / امرتاد است ، که همانند نام دیگر ماه‌های سال از امشاسپندان گرفته شده است.
امرتاد با استفاده از موسیقی کلاسیک (گوتیک (Gothic، Heavy Metal و موسیقی اصیل ایرانی در کنار هم و تلفیق آنها با هم به سبکی نو دست پیدا کرده که شاید بتوانیم نامش را Iranian Gothic Metal بگذاریم.
آلبوم "جاویدان" امرتاد که اولین آلبوم گروه است مراحل ضبط و ضوابط قانونی خودش را می‌گذراند. این هم جالب توجه است که بنابه اعلام وب‌سایت این گروه دوران زیرزمینی آن‌ها با قبول تهیه‌کنندگی شرکت "ترانه‌ی شرقی" تمام شده و پس از این امرتاد زیر پوشش این شرکت به فعالیت رسمی و قانونی می‌پردازد. همچنین امرتاد به هوادارانش قول یک کنسرت را در اواخر تابستان امسال (1386) داده است. امیدواریم!

گروه اوهام

گروه موسيقي اوهام از سال 1378 توسط شهرام شعرباف (آهنگساز و خواننده) و به همراهی شاهرخ ایزدخواه (گیتار) و بابک ریاحی پور (گيتار باس) در تهران آغاز به کار کرد.

اوهام اولین آلبوم خود «نهال حیرت» را در تابستان سال 1378 در تهران ضبط کرد ولی با وجود تلاش‌های بسیار و استدلال وزارت ارشاد اسلامی مبتنی بر «غربی بودن اثر و فقدان استانداردهای قانونی» در اثر موفق نشد مجوز آن را دریافت کند. شرکتی که برای انتشار آلبوم با اوهام قرارداد بسته‌بود قرارداد را فسخ کرد و آلبوم را به گروه بازگرداند. پس از آن، در زمستان 1389 وب‌سایت اوهام راه‌اندازی شد و گروه تمام آهنگ‌های خود را به رایگان در اختیار شنوندگان قرار داد. که در کشور و در خارج کشور با استقبال فراوان روبه‌رو شد و به گفته بسیاری از منابع خبری گروه به زودی تبدیل به سمبل موسیقي راک مدرن ایرانی شد.

+یادداشت هفت‌سنگ در مورد کارهای گروه اوهام را می‌توانید اینجا بخوانید.

تارانتیست

تارانتیست از جمله معروف‌ترین گروه‌های سبک متال ایرانی است. اعضای گروه اعتقاد دارند به علت ساختار هجایی زبان فارسی، ترکیب کلام فارسی با موسیقی راک و متال خوب از کار در نمی‌آید و ترجیح می‌دهند تنها در جایی که ترکیب زبان فارسی این موسیقی از زیبایی زبان فارسی چیزی کم نمی‌کند فارسی بخوانند. از طرف دیگر، به‌خاطر جنبه‌ی بین‌المللی زبان انگلیسی تارانتیس خواندن به این زبان را ترجیح می‌دهد.

کلمه‌ تارانتیس (Tarantis) از کلمه‌ انگلیسی رتیل گرفته‌شده؛ اگر رتیل کسی را نیش بزند فرد در اثر تحریک سم رتیل به نوع خاصی از حرکت و رقص واداشته می‌شود. بچه‌ها اعتقاد دارند که این رقص زهر رتیل را خنثی می‌کند! و این رقص را به نوعی به Head bang یا رقص متال تعبیر می کنند.

+ گفتگوی هفت‌سنگ با اعضای گروه تارانتیست را می‌توانید اینجا بخوانید.

گروه خاک

گروه خاک در سال 1995 توسط سه ایرانی مقیم آلمان شکل گرفت: شهریار خاتم (خواننده و گیتار)، افشین طهماسبی (کی‌بُرد و گیتار) و خدایار بهمنی (درامز). این سه با یکدیگر آشنا بودند و پیش از این نیز در چند گروه دیگر با یکدیگر همکاری داشتند. با پیوستن کنستانتینو کستیسین ـ یک یونانی‌الاصل مقیم آلمان ـ به گروه در سال 1998، گروه شکل نهایی خود را پیدا کرد.
گروه خاک سبک خود را پاپ ـ راک معرفی می‌کند و هدف خود را درهم‌آمیختن موسیقی شرقی و غربی ـ به منظور ارتقای موسیقی ایرانی ـ و تبدیل خاک به گروهی جهانی بیان می‌کند. در وب‌سایت خاک آمده‌است: خاک یک شخص یا شی نیست. خاک یک جنبش است!
شاید با توجه به همکاری‌های این گروه با خوانندگانی چون ابی، معین، شهرام شب‌پره، نوش‌آفرین و... باید این گروه را بیشتر گروهی با گرایش عامه‌پسند به راک (البته نه به‌معنای منفی آن) دانست. درضمن ترانه‌های این گروه بیشتر به زبان فارسی‌‌است.
علاوه بر مفهوم لغوی کلمه‌ی خاک، گروه هنگام نام‌گذاری مفاهیمی را که خاک از خلوص و سخاوتمندی القا می‌کند نیز در نظر داشته‌اند.
اولین آلبوم خاک با عنوان «عاشقم باش» ـ که در استودیوی خصوصی گروه خاک ضبط شده‌بود ـ در سال 1999 متشر شد. از سال 2002 تا 2004 بنا به دلایلی فعالیت‌های گروه متوقف شد. و مروز این گروه دوباره بر سر کار بازگشته و مشغول آماده‌سازی مقدمات آلبوم‌‌های جدید است.

گروه فانوس

اعضای اصلی این گروه رامین آزاد مهر و بهزاد راشدی، دو فارغ التحصیل موسیقی پاپ وکلاسیک ازدانشگاه گوتنبرگ سوئد هستند و در همین کشور زندگی میکنند بهزاد راشدی و رامین آزاد مهر در سال 1993 با هم آشنا شدند و گروهی با نامAnonymous (گمنام) تشکیل دادند.Anonymous در 1997 منحل شد. ولی بهزاد و رامین ارتباط‌شان را فظ کردند تا اینکه دوباره با هم گروه «فانوس» را تشکیل دادند.

بهزاد و رامین در فانوس آهنگسازی ـ به سبک پاپ راک ـ روی اشعار سهراب سپهری را آغاز کردند. آنها خود معتقدند نمی‌توان اسمی روی سبک کارهایشان گذاشت؛ چون ازسبک‌های مختلفی چون بلوز، جاز، راک، کلاسیک و موسیقی ایرانی الهام گرفته‌اند.

بهزاد و رامین ترجیح می‌دهند هر کس تعبیر خودش را از نام گروه آنها داشته‌باشند.
خود هنگامی که این نام را برگزیدند به این می‌اندیشند که گروه نها نور کوچکی‌ست در میان هزاران نور دیگر که البته می‌تواند دیده شود.

آلبوم «آب روان» فانوس به زودی روانه‌ی بازار خواهد شد. تمام ترانه‌های این آلبوم بر اساس شعر بلند «صدای پای آب» سهراب است؛ هر قطعه یک بخش از این شعر و در واقع هر قطعه ادامه‌ی قطعه‌ی قبل. قرار بود این آلبوم با نام «صدای پای آب» منتشر شود. که به علت وجود آلبوم دیگری با این نام ارشاد از مجوز دادن به آلبوم خودداری کرد تا اینکه نام آن به «آب روان» تغییر یافت.

فرشاد فزونی

خواننده‌ و نوازنده‌ه‌ی راک و از جله شرکت‌کنندگان در مسابقه‌ی راک زیرزمینی وب‌سایت "تهران اونیو" است. فرشاد خود از سبک‌اش به عنوان آلترنتیو راک نام می‌برد و تنبک، کی‌برد و گیتار می‌نوازد. از جمله کارهای جالب فرشاد فزونی آهنگ‌سازی برای شعرهای ساده و طنزگونه‌ی شل‌سلوراستاین است.

گروه کهت‌مایان

کهت مایان فعالیت خود را از ژانویه‌ی 2003 آغاز کرد. البته بیشتر آهنگ‌ها را پیش از این زمان همایون مجدزاده نوشته‌بود اما فعالیت رسمی این گروه پس از پیوستن اردلان انذابی‌پور، خالد سندزاده و علی خدادوست آغاز شد. بعدها وانیک وارطانیان جایگزین خالد سندزاده شد. مدتی بعد علی اظهری نیز به گروه پیوست.

در اوایل فعالیت، موسیقی کهت‌مایان ترکیبی بود از موسیقی هوی‌متال و فولک ایرانی.
آثار: کهت‌مایان پیش از انتشار آلبوم اولش ـ Virtual Existence ـ به چندین اجرای زنده پرداخت. Virtual Existence شامل 9 قطعه است که همه‌ی این قطعات را همایون مجدزاده در سال 2002 نوشته‌بود. کهت‌مایان "اکسیر" نام دارد که در جولای 2005 توسط شرکت آوا خورشید منتشر شد.

گروه کیوسک

با اینکه نمی‌توان رگه‌های موسیقی بلوز و جاز را که در آثار کیوسک به چشم می‌خورد نادیده گرفت، می‌توان کیوسک را گروهی راک نامید. اشعار اجتماعی کیوسک انتقادی و طنزگونه‌اند و به زبان نسل امروز ایران. نقطه‌قوت کار این گروه اشعار روان، گویا و ساده‌ی آن‌ها به زبان فارسی‌ست که با درک صحیح آواها و تکیه‌های خواننده‌ی خوش صدای گروه، در هنگام خواندن به اوج می‌رسد و به‌سادگی با مخاطب خود ارتباط برقرار می‌کند.

کیوسک زمینی شکل گرفت که ساز دست گرفتن در خیابان‌های تهران چندان معمول نبود و به قول آرش «باعث می‌شد به آدم گیر بدن». همین‌که خانه‌ی یکی از اعضا خالی می‌شد بچه‌ها به آنجا پناه می‌بردند و آن را «کیوسک» خود می‌نامیدند. کیوسک جای ثابتی نداشت، گاهی خانه‌ی این یکی، گاهی هم خانه‌ی دیگری. حتی اعضای کیویک هم اعضای ثابتی نبودند؛ یکی از کشور می‌رفت، یکی ازدواج می‌کرد، یکی دیگر اضافه می‌شد... ولی همیشه «کیوسک»ی بود که پناه گروه باشد.

آلبوم اول گروه با نام «آدم معمولی» در سال 2005 و در کشور کانادا ـ با همکاری بم‌آهنگ ـ منتشر شد. نکته‌ی جالب توجه این آلبوم پوستر زیبای این آلبوم بود که توسط گرافیست حرفه‌ای ایرانی مقیم لس‌آنجلس یعنی زرتشت سلطانی کار شده بود.
آلبوم جدید کیوسک ـ «عشق سرعت»ـ نیز در همان کشور و با همکاری بم‌آهنگ کانادا منتشر شده است.

+یادداشت هفت‌سنگ در مورد کارهای گروه کیوسک را می‌توانید اینجا بخوانید.

گروه میرا

فرزام رحیمى، بابک آخوندى و دارا دارایى که هسته اصلى این گروه را تشکیل مى دادند، پیش از شکل گیرى میرا در گروه دیگرى به نام «آور» در کنار هم بودند؛ یکى از نخستین گروه هاى پاپ ـ راکى که فعالیت خود را در کشور آغاز کرد. گروه میرا پس از پیوستن رضا مقدس نوازنده‌ی کیبورد و کسرى ابراهیمى، نوازنده‌ی درامز به و برگزارى دو کنسرت نخستین آلبوم خود را عرضه کرد.

بعد از انتشار آلبوم اول گروه، سه نفر از اعضاى میرا ـ بابک آخوندى ، رضا مقدس و کسرا ابراهیمى به دلیل مهاجرت به آلمان و کانادا، به فعالیتشان با گروه پایان دادند و نوازنده‌هایى جدیدی ـ آگاه بهارى نوازنده‌ی گیتار الکترونیک، آرش مقدم نوازنده‌ی درامز و پویا محمودى نوازنده‌ی گیتار الکترونیک و گیتار آکوستیک ـ به گروه پیوستند. با مهاجرت فرزام ـ خواننده و گرداننده‌ی گروه ـ به آمریکا فعالیت‌هاى میرا قطع شد.
ه گفته اعضاى میرا ،به دلیل تفاوت هایى که در سلایق آنها نسبت به انواع سبک هاى موسیقى وجود دارد و شیوه اى که براى کار انتخاب کرده اند، خود را به هیچ سبک خاصى محدود نمى کنند. اما موسیقى آلترناتیو فارسى دغدغه اصلى این گروه است.
گروه میرا آلبوم خود را به عنوان اولین اثر آلترناتیوراک در ایران معرفى می‌کنند اما عده‌ای معتقدند آثار گروه میرا به سمت پاپ راک متمایل است تا در جذب مخاطب نیز موفق عمل کند.

اولین آلبوم میرا پس از دوندگی‌های بسیار برای کسب مجوز در ایران منتشر شد. فرزام رحیمی اکنون در آمریکا قطعات گروه را که در ایران مجوز نگرفتند نیز منتشر کرد. هم‌اکنون مجموعه‌ای از آثار میرا در آمریکا راهی بازار شده و چند سایت اینترنتی هم به فروش آنها می‌پردازند.

گروه نبض

گروه دو نفره‌‌ای که در آمریکا توسط آرش و علی شکل گرفت. بیشتر آهنگ‌ها را علی می‌سازد و آرش روی آنها شعر می‌گذارد. دو آلبوم "پیام سادگی" و "زرد، آبی، سبز" از طریق وب‌سایت گروه نبض قابل دسترسی‌ است.

ـ اطلاعات مربوط به اکثر گروه‌ها از زبانی غیر ازفارسی ترجمه شده‌است. نگارنده، چنانچه در املای فارسی اسامی افراد اشتباهی وجود دارد، عذرخواهی می‌کند. در ضمن، نگارنده مایل بود در مورد افراد و گروه‌های بیشتری از جمله اهورا، اپریگون، آرش رادان، داد، اگزوپری، فرزاد آجری، مرداب، صفیر عرش، هایپرنووآ، داد، هادی پاکزاد، کاویان، و... نیز مطالبی آماده کند که SDS (Seven Deadly Sins) آباتور، هاله، هتک، هومن اژدری،
که متاسفانه به‌دلیل عدم دسترسی به منابع کافی میسر نشد.