موضوعاتی نامحسوس هستند که اثباتشان کار سختی‌است مانند سلامت عقل، عشق و ایمان؛ فیلم«برهان»ساخته John Madden همین موضوعات را محک می‌زند.
نویسنده: David Auburn & Rebecca Miller
کارگردان: John Madden
بازیگران: Gwyneth Paltrow, Anthony Hopkins, Hope Davis, Jake Gyllenhaal, Gary Houston, Anne Wittman, Leland Burnett, Roshan Seth
درام: ژانر
کمپانی: Miramax
مدت: ۹۹ دقیقه
درجه: PG-13
سپتامبر 2005

جوایز: نامزد دریافت جایزه G برای کارگردانیolden Globe و جوایز دیگری برای بازیگر نقش اول زن و کارگردانی
برنده جایزه Georges Delerue Prize برای بهترین موسیقی

نقدی بر فیلم، نوشته Roger Ebert
امتیاز:۴ ستاره(A)
برهان ساخته John Madden داستانی فوق‌العاده جالبی‌است درباره موضوعات علمی و احساسی و حول محور نویسندگی در مورد برهانی ریاضی و شور و شعفی‌است که در اطراف آن جریان دارد. فیلمی استثنائی که فضای دانشگاهی را به خوبی به تصویر می‌کشد و همزمان این مطلب را به سادگی به ما منتقل می‌کند که لازم نیست کوچکترین چیزی راجع به ریاضیات بدانیم تا آن را بفهمیم. فیلم بر بازی قوی Gwyneth Paltrow و Hope Davis متمرکزاست. Catherine و Claire دو دختر مرد ریاضیدانی هستند که نبوغ او این رشته را به کلی تغییر داده به طوری که هنوز بر سر آنها بحث و تبادل نظر ادامه دارد. اما او این کار را سال‌ها قبل زمانی که تنها ۲۶ سال داشته است انجام داده است و به گونه‌ای که خانواده‌اش می‌گویند کم‌کم «بیمار شده است». این مرد Robert نام دارد که این نقش راAntony Hopkins ایفا می‌کند، هنوز هم لحظاتی از سلامتی در او دیده می‌شود اما بیشتر اوقات در توهم زندگی می‌کند و دفتری پس از دیگری را با خط‌خطی‌هایی بی‌معنا پر می‌کند. با این حال هنوز در دانشکده شیکاگو حضور دارد، جایی که نقش مهمی را ایفا کرده است، حضور و بهبودی نادرش الهام ‌بخشند و به تازگی سالی از بهبودی داشته است. Catherine هم دانشجوی بی نظیری در ریاضی در دانشگاه Northwestern بوده و بخاطر آنکه می‌خواسته از دست پدرش راحت باشد به آنجا نقل مکان کرده است. اما زمانی که حال پدرش وخیم‌تر می‌شود به خانه باز می‌گردد تا از او مراقبت کند. حالا زندگی او تشکیل شده از پدر و خانه خانوادگی‌اش. Hal دانشجو و دستیار پدرش جدا او را دوست دارد اما Catherine از صمیمی شدن می‌گذرد و به انگیزه‌هایی او مضنون است. بیشتر فیلم پس از مرگ پدر اتفاق می‌افتد ( که با فلش‌بک‌هایی زندگی و تخیلات او نشان داده می‌شود.)Ha l در حال خواندن دفترهاست.Catherine هنگامی که شدیدا عصبانی‌است از او می‌پرسد: «امیدواری که بتونی چیزی برای چاپ از نوشته‌های پدرم پیدا کنی؟»

Claire خواهر بزرگتر باپروازی خود را از نیویورک می‌رساند و برنامه‌هایی فوری برای فروش خانه پدری به دانشگاه می‌ریزد.«سال‌هاست که به دنبالش هستن» Catherine عصبی‌است اما فیلم به طور تلویحی نشان می‌دهد که چگونه Claire، نه خواهر نابغه، کنترل را در دست دارد. او با خلوص نیت این احتمال را می‌دهد که Catherine ممکن است بیماری پدر را به ارث برده باشد و به همین دلیل نباید اجازه دهد تا به تنهایی در شیکاگو زندگی کند. Claire عشق و حمایتش را برای خواهرش به گونه‌ای ترسناک ابراز می‌کند.

کمدی قفل شده در میزکار Robert وجود دارد کهCatherinr کلیدش را به Hal می‌دهد. این کمد ممکن است محتوی پیشرفتی انقلابی در کارهای اولیه Robert باشد، برهانی ریاضی جدید که ارزشی غیر قابل محاسبه دارد. آیاRobert آن را در مدتی که در سلامتی ذهنی به سرمی‌برده نوشته است؟ نویسنده این برهان همه دینامیک‌های انسانی که پایه‌گذار شده بوده را استفاده کرده است.

برهان که بر اساس نمایش برنده جایزه Broadway و London نوشتهAuburn شامل صحنه‌ای پس از صحنه دیگر است که در نشان دادن چگونگی زندگی و ارتبطات اکادمیک بسیار عالی‌ا‌ست. من که یک سال به عنوان کاندید دکترای دانشگاه شیکاگو سپری کرده بودم، این فیلم باعث شد تا احساس کنم دوباره به دانشگاه برگشته‌ام.مراسم یادبودی در فیلم وجود دارد که سخنران (Gary Houston دقیقا همانطوری صحبت می‌کند که این سخنرانان صحبت می‌کنند. موضوع صحبتش همزمان ریاضیدانان مرحوم و حس خودمحوری اوست. مهمانی دانشگاهی‌است که همه آن چیزهایی که باید، بیان می‌شوند.

موضوعی که این فیلم را عمیق و مهم می‌کند این است که Catherine انگیزه‌های ضدونقیضی دارد؛ او می‌خواهد ریاضیدانی بزرگ شود اما نمی‌خواهد موجب آزار یا شرمساری پدرش شود. می‌خواهد دختری وفادار باشد و در عین حال خودش باشد. او به طور کامل به مهار متقاعدکننده خواهر بزرگترش و همچنین به عشقHal تنها برای خودش اعتماد ندارد. در جمع به خودش هم کاملا اعتماد ندارد. به همین دلیل است که بازیPaltrow تا این حد جذاب است: فیلم در واقع راجع به زنی‌است که سرنوشتش در دست خودش است اما نمی‌تواند آن را در دست گیرد.

به نظر طبیعی می‌آید که این فیلم را بايد با «ذهن زیبا» سال ۲۰۰۱ مقایسه کنیم. فیلمی دیگر راجع به ریاضیدانی نابغه و روان‌پریش، اما این دو فیلم مایل‌ها از هم دورند. «ذهن زیبا» سعی دارد تا وارد ذهن فردی روان‌پریش شود. برهان حول محور ذهن دختر مردی روان‌پریش است که پدرش را دوست می‌دارد و برایش اندوهگین است. زنی که آنقدر در سایه پدرش زیسته که از نور و وابسته‌های آن می‌ترسد.

یادداشت: این موضوع چیزی از این فیلم کم یا زیاد نمی‌کند اما همه لوکیشن‌های این فیلم با واقعیت سازگار است و این در نوع خود منحصربه‌فرد است. هیچ سفر غیرممکن یا بزرگراه‌های غیرواقعی درآن نیست. مسیر Hyde Park تا Evanston دقیقا راهی را نشان می‌دهد که باید برای آن طی شود. آنقدر لوکیشن‌ها طبیعی به نظر می‌آیند که این موضوع که بیشتر فضاهای داخلی در انگلستان گرفته شده است شوک‌آورست؛ بدون خطا با لوکیشن‌های شیکاگو فیلم همخوانی دارند.