کبود بغض ورم کرده، دو خط زیارت عاشورا
نماز حادثه نیت کن، غروب نسل پرستو را

وضو به نام لب تشنه، به سمت گریه گهواره
طواف دست جدا از تن، بخوان زیارت آهو را

بخوان که داغ علم بر دوش یقین اجابت نفرین است
نثار کینه تاریکی که چید غنچه شب‌بو را

سلام‌های عطش بر پلک به شمس سر زده از نیزه
حلی به ادرک یا خورشید، چراغ خسته‌ کم‌سو را

همیشه نام تو را بردن به قصد غربت باران است
بماند که پس از باران جنون قلب غزل او را

نمی‌توان به زبان آورد که در ادامه این تاریخ
هنوز یک‌سره می‌برند گلوی ++ یا او را

هنوز شاعر بی‌مضمون کنار نام شما لال است
تو مهمان نوازش کن سری که مانده با او را

سودابه مهیجی