نوشته‌ی زیر، ترجمه‌ای است از گزارش رویترز درباره‌ی مجموعه‌ی شب‌های برره.

چشم‌های ایران به كمدی تلویزیونی‌ای دوخته‌شده كه ناهنجاری‌ها را به تصویر می‌كشد؛

نوشته‌ی كریستین اُلیور ( (Christian Oliver
ترجمه: نینا جمشیدنژاد

تهران (رویترز)؛ در ساعت هشت هر شب، ایران رفته‌رفته به سكون و خاموشی می‌گراید تا همه پای برنامه‌ی تلویزیونی متفاوتی بنشینند كه صادقانه به طرح مسائل و مشكلات زندگی در جمهوری اسلامی پرداخته‌است.

بازار تجریش در شمال تهران، كه معمولا مملو از خریدارانی است كه به دنبال اجناس مرغوب و ارزان‌اند، اكنون به‌طرز شگفت‌انگیزی خلوت و خالی است و تمام دكه‌داران نیز چشم به كمدی «شب‌های برره» دوخته‌اند.
ماجراهای این برنامه‌ی نودشبی، شاید در حدود هفتاد سال پیش در روستای كوچكی به‌نام «برره» می‌گذرد. اما بینندگان ایرانی این برنامه، مسئولین فاسد برره، انتخابات تشریفاتی آن و صدای گروه‌های مدافع حقوق زنان در برره را نمادی از جامعه‌ی امروزی ایران می‌بینند.

برره‌ای‌ها حتی با «غنی‌سازی» ماده‌ی اصلی غذای‌شان ـ نخود ـ اشاره‌ای هم به برنامه‌ی غنی‌سازی اورانیوم ایران می‌كنند ـ كه به گفته‌ی واشنگتن به هدف ساخت تسهیلات اتمی انجام می‌شود.

احمد اسلامی، در حالی كه به جمع میوه‌فروشانی كه دور یك دستگاه تلویزیون حلقه زده‌اند می‌پیوندد، می‌گوید: «این برنامه حرف نداره. خودِ جمهوری اسلامی رو می‌تونی توش ببینی.»
برنامه‌ی آن شب درباره‌ی مسئولان بخش‌داری برره بود كه مشغول بالا كشیدن بودجه‌ی روستا بودند. روستاییان طمع‌كار برره هر یك نقشه‌ای برای به جیب زدن پول‌ها در سر می‌پروراندند.
تنها كسی كه واقعا به پول احتیاج داشت، مرد جوانی بود كه مقداری پول به‌عنوان وام ازدواج از بخش‌داری مطالبه می‌كرد. مسئولین بخش‌داری مدام او را سر می‌دواندند و سر آخر به وی گفتند كه برود و یك سال دیگر بازگردد.
اسلامی در حالی كه خیاری را گاز می‌زند، سر تكان می‌دهد و می‌گوید: «بدبختِ بیچاره!»
مسئولان بخش‌داری، قبل از اینكه پول‌ها را به مجریان طرح‌ها بدهند، هر یك «كمیسیون» خود را از روی آن بر می‌دارد.

در خانه‌ای همان حوالی، خسرو ـ كه سابقا به عنوان مشاور مالی كار می‌كرده ـ نیز می‌گوید كه این برنامه را دوست دارد.
او می‌گوید: «چند وقت پیش تو یكی از قسمت‌های برره یه انتخابات برگذار كرده‌بودن و نامزدها به مردم رشوه و وعده‌ی پول می‌دادن. همه می‌دونن كه منظورشون رفسنجانی و كروبی بوده.»
دو نامزد حزب روحانیت، كروبی و هاشمی رفسنجانی در انتخابات ریاست جمهوری ماه جون ایران، در مقابل محمود احمدی‌نژاد از حزب محافظه‌كار شكست خوردند.

ایران مقام هشتاد و هشتم را از نظر فساد اداری در بین 159 كشوری كه در فهرست Transparency International قرار دارند، داراست.

سانسور و نخودهای اتمی؛

یكی از محبوب‌ترین شخصیت‌های سریال، ژاندارم عبوس برره‌ است. او سبیل پرابهتی دارد و مدام با لحن ترسناكی در حال دستور دادن به روستائیان برره است.

كامبیز ـ مترجم ـ كه اقرار می‌كند به «شب‌های برره» معتاد شده‌است، می‌گوید: «اون قسمتی كه همه رو بردن سربازی واقعا راست بود. من خودم سربازی رفته‌م و می‌دونم. تو اون قسمت قشنگ نشون دادن كه سربازها چقدر بدبخت‌ان.»

ژاندارم برره، همچنین سرسختانه به سانسور مطالب روزنامه‌ی برره می‌پردازد. او نویسنده‌ی سخت‌كوش روزنامه را متهم به جبهه‌گیری سیاسی (پروپاگاند) می‌كند. چون در یكی از سوال‌های جدول روزنامه‌اش آمده‌است: «پایتخت شوروی كجاست؟»
در ایران تعداد زیادی از نشریات و نیز روزنامه‌نگاران، به جرم «نشر اكاذیب» توقیف و زندانی می‌شوند.

درباره‌ی برنامه‌ی هسته‌ای ایران، «برره» از حق ایران برای داشتن تكنولوژی هسته‌ای پشتیبانی می‌كند و اروپا را ـ كه از ایران خواسته محموله‌ی اورانیوم‌اش را در خارج غنی‌سازی كند ـ به نقد می‌كشد.
تهران ادعا می‌كند كه برنامه‌ی هسته‌ای‌اش كاملا صلح‌آمیز است.
یك فرد انگلیسی ـ آمریكایی (نمونه‌ی بارز دورویی و نیرنگ برای بسیاری از ایرانیان) برره‌ای‌ها را قانع می‌كند تا بگذارند او نخودهایشان را در خارج برایشان «غنی‌سازی» كند. او نخودها را با خیساندن در آب، پرورده می‌كند و به دو برابر قیمت به برره‌ای‌ها می‌فروشد.
روستاییان تازه‌ می‌فهمند مرد خارجی سرشان كلاه گذاشته‌است.

به‌جز پرداختن به موضوعاتی چون رشوه‌خواری، سانسور و غنی‌سازی اورانیوم، برره به موضوعات اجتماعی نیز پرداخته‌است. برره به دو بخش «بالا» و «پایین» تقسیم شده‌است. این تقسیم‌بندی به خوبی اختلاف طبقاتی در تهران را به نمایش گذاشته‌است.
مریم، معلم است. او می‌گوید: «بالابرره‌ای‌ها خیلی بامزه‌ن. اونا فكر می‌كنن خیلی سرشون می‌شه و سعی می‌كنن كلمه‌های انگلیسی رو قاطی حرفاشون بیارن. ولی همیشه غلط غلوط حرف می‌زنن.»

مسابقه‌ی فوتبال بین دو قسمت برره، بازی دو تیم تهرانی پرسپولیس و استقلال را به یاد می‌آورد. بازی كینه‌توزانه‌ای كه بارها زد و خورد هواداران دو تیم را به دنبال داشته‌است.

بخش نظرسنجی تلویزیون دولتی ایران اظهار می‌كند كه بیش از 90 درصد از مردمان ایران كه به تلویزیون دست‌رسی دارند این برنامه را تماشا می‌كنند. یعنی بخش عمده‌ای از جمعیت 69 میلیونی ایران.
بر اساس این آمار، 67 درصد بینندگان برنامه را به خاطر به طنز كشیدن معضلات اجتماعی دوست دارند. با این حال، تعداد زیادی هم مخالف برای این برنامه وجود دارند.

خسرو می‌گوید: «چند روز پیش توی رادیو با یه مسئول روستایی حرف می‌زدن كه شكایت داشت لهجه‌ی برره‌ای شبیه لهجه‌ای‌ـه كه اونا تو روستاشون حرف می‌زنن.»

مركز آمار تلویزیون اعلام می‌كند عده‌ای از منتقدانِ به این برنامه، «شب‌های برره» را توهینی به آداب و رسوم ملی و نیز تحقیر شخصیت‌های ارزش‌مندی چون «شاعران» دانسته‌اند.
شاعر برره، به وضوح یك هم‌جنس‌باز است. این، یعنی شكستن یك تابو در جامعه‌ای كه هم‌جنس‌گرایی در آن كاملا غیرقانونی‌ است.

● ترجمه از:
http://news.yahoo.com/s/nm/20051221/tv_nm/leisure_iran_comedy_dc_1