چند مسئله به عنوان وجوه اصلی انتقاد نسبت به این برنامه مطرح میشود.
یک مسئله در مورد لهجههاست که روی آن تاکید میشود و نه فقط در مورد این برنامه بلکه در مورد همه برنامههایی که رنگ و بوی طنز دارند مطرح میشود. همیشه این مسئله مطرح میشود که یک لجهه به سخره گرفته شده؛ من اصولا نمیدانم این تقدس لهجه از کجا آمده است. یعنی ما چرا عادت داریم بعضی چیزهایی را که البته خوب و ارزشمند هستند فوری برای آنها لباسی از تقدس بدوزیم و در مورد هر گونه انتقادی آسیبپذیر بکنیم.
یک نگاه به تاریخ ادب فارسی به ما نشان میدهد شعرای بزرگی مثل سعدی، مولانا، صناعی و بسیاری دیگر در قالب مثنویهای خودشان در مورد روستائیان و قومیتهای مختلف چیزهایی نوشتهاند که اگر بنا بر این باشد که ما این مسائل را در واقع دخیل بدانیم در هتک حرمت به قومیتها یا روستاییان عملا نباید اجازه چاپ و نشر به چنین کتابهایی داده شود. در صورتی که این کتابها چاپ میشوند و همه جزو مفاخر ما هستند و هیچکدام از روستائیان و شهرستانیهای ما احساس توهین نمیکنند از خواندن آثاری که در طول تاریخ ادب برجا مانده و داریم استفاده میکنیم.
من به عنوان یک مخاطب تصور میکنم گاهی نقدهایی که به این مجموعه میشود و میخوانم و میشنوم اولین تصوری که در من بهوجود میاید این است که منتقدان ما شاید دچار توهم خودقدیسبینی شدهاند و این توهم بسیار بدی است که ما احساس کنیم که واقعا در جنب و جوار کسانی زندگی میکنیم که اینها عاری از هرگونه بدی هستند و هیچگونه مشکل نابهجاری فکری ندارند و در واقع خیلی بد است که ما این مسائلی از این دست را به تصویر بکشیم در واقع ترویج کنیم. به مردم یاد بدهیم غیبت بکنند، به مردم یاد بدهیم تملق بکنند. من تصور نمیکنم تملق کردن یا غیبت کردن یا بسیاری از رفتارهای زشتی که حالا در این مجموعه به نقد کشیده میشود با شروع این مجموعه در جامعه رواج پیدا کرده باشد. در واقع این مجموه برچکادی از وقایع و رخدادهایی است که ما در جامعهمان میبینیم. ما افراد قدیسی نیستیم.
اگر ما معتقد هستیم که طنز تنها بیان شیرین انقادهای تلخ به زبان شیرین و کنایی و نشاط آور هست و منصافانه در خواهیم یافت که طنز بازوی اجرایی برای تغییر عادات و رفتار مردم ندارد. صرف بازنمایی حتی بهصورت اغراق از رفتارهای اجتماعی است برای اینکه نشان دهد ما در چه حدی از اخلاق قرار داریم و چه اندازه پایبند اصول اخلاقی و رفتاری هستیم. اینها مسائلی است در طنز خیلی به آنها تاکید میشود. طنز موظف به تغییر عادات مردم نیست و اصولا بازوی اجرایی برای تغییر عادات در اختیار ندارد.
