آسمان خیس ابرهایی است
که هنوز نباریده‌اند

آن شب باران می‌آمد
باران می‌آمد
و من خواب بودم
و من خواب‌های طلایی‌ام را در خیال تو
نفس می‌کشیدم
و آفتاب پشتم را گرم می‌کرد
و تو شعر می‌خواندی
و جاده ...

*

پشت پنجره فرصتی نبود
فرصتی نبود
تا از تو بپرسم
چرا شبی که باران بارید
پشت شیشه‌های رنگی عرق‌کرده
خود را به چای مهمان کردی؟
و دست در دست خودت
تمام جمله‌های عاشقانه را رو به پنجره‌ی بسته گفتی؟

و آیا آن‌روز پشت شیشه‌های عرق‌کرده
چشمت به رهگذری افتاد
که با آکاردئونش تمام دنیا را به رقص وا می‌داشت؟

و نپرسیدم چرا هر وقت باران می‌بارد
پنجره را می‌بندی؟

*

دلتنگم
- دلتنگم و تنها -
به اندازه‌ی تنهایی پرنده‌ای در برف
به اندازه‌ی بال‌های کلاغ‌های واژگون
به اندازه‌ی درخت‌هایی که ردّ هیچ یادگاری بر خویش ندارند
و هیچ‌وقت کسی به آن‌ها تکیه نزده است
و هیچ‌وقت کسی زیر سایه‌ی آن‌ها آواز نخوانده است

نمی‌خواهم بپرسم
چرا آن‌شب که باران می‌بارید ...

عبدالله مقدمی