در خیابان رنگ، رنگِ صورتیست
عرصهی کوتاه و تنگ صورتیست
شال و کیف و کفش و دامن صورتی
واقعا انگار جنگ صورتیست
پای چشم ِ شاعر ِ شعری چنین
جای چنگ یک پلنگ صورتیست
از سر انگشت او خون میچکد
ناخن است این یا کلنگ صورتیست؟!
مثل یک کمباین پیتزا میخورد
روبرویم یک نهنگ صورتیست
پیچ و تاب طره اش چون سرسره ست
شانه هاش الاگلنگ صورتیست
( دوستت دارم عزیزم تا ابد )
این صدای یک تفنگ صورتیست
با کلامش می زند تیر خلاص
در دهانش یک فشنگ صورتیست
صورتی سان است در هر صورتی
این سکوتش هم درنگ صورتیست
صورتی بد جور با او ست شده
قلب او هم تکه سنگ صورتیست
« دست ما کوتاه و خرما بر نخیل »
پای ما همواره لنگ صورتیست
صورتی از نوع چرکش مد شده
صورتی ، امروز ننگ صورتیست!
بیت قبلیمان شعاری بود ، نه؟
بـــــــــــله! شاعر نیز منگ صورتیست
آدمی عمریست هرچی میکشد
از همین رنگِ قشنگ صورتیست
بلکه اصلا نطفهی هر آدمی
حاصل ِ یک بیگ بنگ صورتیست!
مهدی استاداحمد
