«هر روز پنجاه هزار نفر در جهان از شدت فقر جان میسپرند.»
- اوهوم...خب بس که زاد و ولد میکنن...
- ای بابا انقدر خودمون بدبختی داریم...
۱،۲،۳
«ما پول شما را نمیخواهیم، صدایتان را میخواهیم.»
- امضا میکنی بیانیه رو؟
- یعنی باید پول بدیم؟
- نه بابا...خوبه وقت این کارا رو داری!
۱،۲،۳
«تقریبا هر ۳ ثانیه پسر یا دختریک آفریقایی از فقر یا بیماری جان میسپرد.»
۱،۲،۳
- اگه این بیانیه به اندازه کافی امضا بشه، میتونه تاثیرگذار باشه...
- موفق باشی!
۱،۲،۳
- بستن یک نوار سفید به دست یا پوشیدن لباس سفید در روز ۲ جولای به معنای سهیم بودنه در این حرکته...
-هه هه هه!
- کنسرت های Live8 هم برای همین برگزار میشه...
- اِ...خب یه نوار سفیدم بده من به دستم ببندم....نه بذار بعد شاید فکر کنن تقلبه!!
۱،۲،۳
« ین بیانیه رو امضا میکنیم برای: ۱- لغو قرضهای کشورهای محروم توسط کشورهای صنعتی. ۲- اجازه فعالیت آزاد تجاری و رقابت برای همه کشورهای جهان.۳-اختصاص بودجهای برای ریشه کن کردن فقر در جهان.»
-این خارجیها اصلا به اندازه ما احساساتی و بامحبت نیستن!
۱،۲،۳
«بیایید فقر را ریشه کن کنیم!»
-گفتی پنجاه هزار نفر؟
-یعنی باید پول بدیم؟
...
...
...
...
شنبه روز دوم جولای ۲۰۰۵، ۹ کنسرت همزمان در ۹ شهر فیلادلفیا، پاریس، برلین، لندن، کرنوال، رم، مسکو، توکیو و ژوهانسبورگ با شرکت مشهورترین چهرههای موسیقی و سینمای جهان با هدف ریشه کن کردن فقر برگزار شد که با استقبال بینظیری رو به رو شد. تماشاچیان در حالی که همگی نشانهای سفیدی بر دست داشتند ساعتها در هوای آزاد ایستادند تا صدای خودشان را به گوش رهبرانشان برسانند تا در اجلاس جی 8 كه از روز چهارشنبه آغاز شد این خواستهها را به تصویب برسانند. همه جهان به نوعی بسیج شده بود. در هر کشور حداقل کنسرتها را از شبکههای تلویزیونی نشان دادند.
تنها کاری که هر فرد به عنوان یک نفر از جهان میتوانست انجام دهد امضای بیانیه از طریق سایت این سازمان (www.live8live.com ) بود، در حالی که هیچ کس در ایران اطلاعی از این برنامه نداشت و حتی کلمهای در اینباره نشنیده بود. در حالی که تقریبا همه کشورها نمایندهای از این سازمان داشتند تا این مراسم را در هرکشور سازماندهی کند متاسفانه ما جزء آنها نبودیم.
تا زمانی که ما خودمان را به عنوان بخشی از جهان نمیشناسیم و خود را تافتهی جدابافته میدانیم، نباید انتظار داشته باشیم دیگران این حق را برای ما قائل باشند
فراموش نكنیم كه قبل از همه چیز ما همگی انسانیم با حقوق برابر.
به امید ریشه كن شدن حقیقی فقر واینكه هرکس در هرجای دنیا بتواند از زندگی خوبی برخوردار باشد.
کاش میشد در کشور ما نیز به جای عزا داری و زنجیر زدن، از این نوع کنسرتها برقرار میشد البته متناسب با آداب و رسوم مرسوم در کشورمان که داستان نمایشات آنچنانی زمان شاه در تخت جمشید که با واکنش منفی مردم واقع شد و نتیجهاش هم این شد که می بینم.