«رنگ‌های رفته‌ی دنیا» عنوان دومین مجموعه اشعار گروس عبدالملکیان است که به تازگی توسط انتشارات آهنگ دیگر به چاپ رسیده. از این شاعر پیش از این مجموعه «پرنده پنهان» به چاپ رسیده بود که در سال ۸۲ برنده جایزه کتاب سال شعر کارنامه شد. اشعار زیر از کتاب جدید عبدالمکیان انتخاب شده‌اند که همراه و با صدای شاعر و در دو بخش تقدیم‌تان می‌شوند.

بخش اول این اشعار را از اینجا بخوانید.

و سال‎ها بعد
بچه‎هایمان می‎فهمند
جهان فنجان شكسته‎ای است
كه تنها تكه‎هایش را به هم چسبانده‎ایم

غبار مانده بر آسمان هرات
غبار مانده بر آسمان خرمشهر
زیبایی را در چشم‎هایشان
به شك می‎اندازد

سین‎های سفره‎ی هفت‎سین را رها می‎كنند
و سیگاری كه در اتاق‎خواب‎هاشان روشن می‎شود
تردید در نطفه‎ای است
كه روزی رویایی بود

پسرم!
به بانویت بگو
دیگر نه گریه لازم است
نه دستی
كه برای خداحافظی تكان دهید

جهان آن‎قدر شلوغ شده
كه دیگر این اتوبوس
با یك مسافر راه نمی‎افتد

دروغ دیواری است
كه هر صبح آجرهایش را می‎چینی
بنّای بی‎حواس من!
در را فراموش كرده‎ای

آب تا گردنم بالا آمده
آجرها تا گردنم بالا آمده
آب تا لب‎هایم بالا آمده
آب بالا آمده...

من اما نمی‎میرم
من ماهی می‎شوم

بازی را عوض می‏كنی
و خود را از طنابی می‏آویزی
كه سال‏ها پیش بر آن تاب خورده‏ای

ما
تكرار تكه‏های همیم

مثل تو پسرم كه تاب می‏خوری
مثل من
كه تو را تاب می‏دهم
تا طناب را فراموش كنم

نه راهی به رویا می‎رسد
نه رویایی به راه

برمی‎گردم
به رنگ‎های رفته‎ی دنیا

به موهای مادرم
پیش از آنكه پدر ببافدش
به خاك
پیش از آن‎ كه تو در آن به خواب روی
و آن كتاب كوچك غمگین
    ـ پیامبر شدن در جزیره‎ی متروك ـ

از هم
به هم گریخته‎ایم
از خاك
به زیر خاك
و انگار تمام جاده‎ها را
با پرگار كشیده است
و انگار مرگ نقطه‎ای است
كه به پایان تمام جمله‎ها می‎آید
و آن پرنده‎ی كوچك
كه رویای من و تو بود
آن پرنده‎ی صلح
در دهانش برگی گذاشته‎‎اند
تا سكوت كند

از شب به شب گریخته‎ایم

دست‎هایت را به تاریكی فرو ببر
و هر چه را كه لمس كردی
باور كن

بلیط قطار را پاره می‎كنم
و با آخرین گله‎ی گوزن‎ها
به خانه برمی‎گردم

آن‎قدر شاعرم
كه شاخ‎هایم شكوفه داده است
و آوازم
چون مِهی بر دریاچه می‏گذرد:
     شلیك هر گلوله خشمی است
      كه از تفنگ كم می‎شود
     سینه‎ام را آماده كرده‎ام
      تا تو مـهربان‎تر شوی

بلند شو
باد را از این كوچه جمع كن!
ملافه‎ها تكان می‎خورند و
من یاد موهای مادرم می‎افتم
كه رنگ‎های رفته‎ی دنیا بود

بلند شو
باد را از این كوچه جمع كن!
پدرم از باد...
پدرم با باد...
پدرم!
عادت می‎كنی
به پاره‎كردن زنجبر بر بازوها و
گذشتن ماشین از زانوهایت
اما
هر بار كه بر بند راه رفت
یاد زندگی‎اش افتاد
یاد لبه‎ی پشت بام
یاد لبه‎ی تیغ
یاد لب‎های پریده‎رنگ آن فنجان
كه چای را تلخ‎تر می‎كرد و
روزهای كودكی مرا

و سكه‎ها چون اشك‎ها
به دور او فرو ریختند

بلند شو
باد را از این كوچه جمع كن!
نه می‎روم با آن
نه باز می‎گردم
من سوختنم
و كجا دیده‎ای كه شعله‎ی كبریتی
با باد همسفر شود

بلند شو
باد را از این كوچه جمع كن!
ملافه‎ها تكان می‎خورند و
آن ملافه‎ی سفید...
پدرم پهلوان بود و من منتظر بودم
آن ملافه‎ی سفید پاره شود
صندوق چوبی را تكه تكه كند
هنوز چشم دوخته‎ام
شاید خاك تكان بخورد