«رنگ‌های رفته‌ی دنيا» عنوان دومين مجموعه اشعار گروس عبدالملکيان است که به تازگی توسط انتشارات آهنگ ديگر به چاپ رسيده. از اين شاعر پيش از اين مجموعه «پرنده پنهان» به چاپ رسيده بود که در سال ۸۲ برنده جايزه کتاب سال شعر کارنامه شد. اشعار زير از کتاب جديد عبدالمکيان انتخاب شده‌اند که همراه و با صدای شاعر و در دو بخش تقديم‌تان می‌شوند.

بخش اول اين اشعار را از اينجا بخوانيد.

و سال‎ها بعد
بچه‎هايمان مي‎فهمند
جهان فنجان شكسته‎اي است
كه تنها تكه‎هايش را به هم چسبانده‎ايم

غبار مانده بر آسمان هرات
غبار مانده بر آسمان خرمشهر
زيبايي را در چشم‎هايشان
به شك مي‎اندازد

سين‎هاي سفره‎ي هفت‎سين را رها مي‎كنند
و سيگاري كه در اتاق‎خواب‎هاشان روشن مي‎شود
ترديد در نطفه‎اي است
كه روزي رويايي بود

پسرم!
به بانويت بگو
ديگر نه گريه لازم است
نه دستي
كه براي خداحافظي تكان دهيد

جهان آن‎قدر شلوغ شده
كه ديگر اين اتوبوس
با يك مسافر راه نمي‎افتد

دروغ ديواري است
كه هر صبح آجرهايش را مي‎چيني
بنّاي بي‎حواس من!
در را فراموش كرده‎اي

آب تا گردنم بالا آمده
آجرها تا گردنم بالا آمده
آب تا لب‎هايم بالا آمده
آب بالا آمده...

من اما نمي‎ميرم
من ماهي مي‎شوم

بازي را عوض مي‏كني
و خود را از طنابي مي‏آويزي
كه سال‏ها پيش بر آن تاب خورده‏اي

ما
تكرار تكه‏هاي هميم

مثل تو پسرم كه تاب مي‏خوري
مثل من
كه تو را تاب مي‏دهم
تا طناب را فراموش كنم

نه راهي به رويا مي‎رسد
نه رويايي به راه

برمي‎گردم
به رنگ‎هاي رفته‎ي دنيا

به موهاي مادرم
پيش از آنكه پدر ببافدش
به خاك
پيش از آن‎ كه تو در آن به خواب روي
و آن كتاب كوچك غمگين
    ـ پيامبر شدن در جزيره‎ي متروك ـ

از هم
به هم گريخته‎ايم
از خاك
به زير خاك
و انگار تمام جاده‎ها را
با پرگار كشيده است
و انگار مرگ نقطه‎اي است
كه به پايان تمام جمله‎ها مي‎آيد
و آن پرنده‎ي كوچك
كه روياي من و تو بود
آن پرنده‎ي صلح
در دهانش برگي گذاشته‎‎اند
تا سكوت كند

از شب به شب گريخته‎ايم

دست‎هايت را به تاريكي فرو ببر
و هر چه را كه لمس كردي
باور كن

بليط قطار را پاره مي‎كنم
و با آخرين گله‎ي گوزن‎ها
به خانه برمي‎گردم

آن‎قدر شاعرم
كه شاخ‎هايم شكوفه داده است
و آوازم
چون مِهي بر درياچه مي‏گذرد:
     شليك هر گلوله خشمي است
      كه از تفنگ كم مي‎شود
     سينه‎ام را آماده كرده‎ام
      تا تو مـهربان‎تر شوي

بلند شو
باد را از اين كوچه جمع كن!
ملافه‎ها تكان مي‎خورند و
من ياد موهاي مادرم مي‎افتم
كه رنگ‎هاي رفته‎ي دنيا بود

بلند شو
باد را از اين كوچه جمع كن!
پدرم از باد...
پدرم با باد...
پدرم!
عادت مي‎كني
به پاره‎كردن زنجبر بر بازوها و
گذشتن ماشين از زانوهايت
اما
هر بار كه بر بند راه رفت
ياد زندگي‎اش افتاد
ياد لبه‎ي پشت بام
ياد لبه‎ي تيغ
ياد لب‎هاي پريده‎رنگ آن فنجان
كه چاي را تلخ‎تر مي‎كرد و
روزهاي كودكي مرا

و سكه‎ها چون اشك‎ها
به دور او فرو ريختند

بلند شو
باد را از اين كوچه جمع كن!
نه مي‎روم با آن
نه باز مي‎گردم
من سوختنم
و كجا ديده‎اي كه شعله‎ي كبريتي
با باد همسفر شود

بلند شو
باد را از اين كوچه جمع كن!
ملافه‎ها تكان مي‎خورند و
آن ملافه‎ي سفيد...
پدرم پهلوان بود و من منتظر بودم
آن ملافه‎ي سفيد پاره شود
صندوق چوبي را تكه تكه كند
هنوز چشم دوخته‎ام
شايد خاك تكان بخورد