
درخت تعجب سبز زمین است / كه میشكافد و میشكفد از دل خاك؛ خاك تیره / رو میكند به آسمان / و تلاقی میكند با چشمهای / زمستان / و پاییز / و تابستان / و این بهار!
درخت آغوش میگشاید به پرنده
؛ آشیانه!
دل می سپارد به لالایی برگ
؛ سایه!
تن میسپارد به نوازش شكوفه
؛ میوه!
درخت
بركتی ساده است
در تهی سفرهی این سالهای بیپنجره
دریغ!
عباس حسیننژاد
این درختعكسها حاصل سفر نوروزی سید ابراهیم حسینی است!
