حرفی نیست، کار ما از این حرف‌ها گذشته است. گر چه کار ما همان کار 120 هزار نفری بود که هر کدام یک باتوم نوش جان کردند و حداقل 8 ساعت منتظر شدند تا علی دایی تعویض شود، وحید هاشمیان 2 گل بزند و در نهایت 7- 6 نفر جان‌شان را در راه آرزوهای یک ملت فنا کنند. آرزوهای ملتی که زندگی‌شان بالا و پایین آنقدر دارد که وقتی در یک استادیوم 120 هزار نفری، موج مکزیکی راه می‌افتد شگفتی چندانی برایشان ندارد. آنها آنقدر در زندگی بالا و پایین دیده‌اند که برایشان بالا و پایین شدن به خاطر چند موج مکزیکی دشواری چندانی نداشته باشد و تنها و تنها برای آنکه بگویند هستند، بالا و پایین شوند.
شگفتی برای آن 2 هزار نفری بود که پرچم سفید ژاپن را در دست می‌چرخاندند و لباس لاجوردی تیم ملی کشورشان را به تن کرده بودند و مانده بودند که این جمعیت هولناک 120 هزار نفری چگونه از ساعت 9 صبح کتک خورده‌اند و صدایشان در نیامده، که اگر در هم می‌آمد تنها روبرو آماده باش بوده و بس.
اهالی دورترین کشور چشم بادامی به ما آریایی‌ها، نمی‌دانستند که چه کنند با هیاهوی جمعیتی که یک صدا فریاد می زند «ایران» و نه از آفتاب داغ دم بر می‌آورند و نه نسیم آزاردهنده روزهای نخستین بهار جری‌اش می‌کند. البته من مطمئنم که آن 2 هزار ژاپنی دوست داشتنی باتوم خوردن 120 هزار ایرانی تشنه پیروزی را ندیدند و حتی نمی‌دانند که فریاد ایران، ایران آن جمعیت افسانه‌ای از کتک‌هایی بود که کمتر کسی از نخوردنش می‌گوید.
من دلم برای آن سربازی که به جرم زدن یک باتوم، از من کتک خورد، می‌سوزد. نه این که کتکی که نوش جان کرد برایش دردناک بوده باشد، تنها به این دلیل که او 8 ساعت تمام یک مشت تماشاچی بی سرو پا را زد و در نهایت ندید که ضربات بازویش در جهنم آزادی چه ثمره‌ای داشت. من حتم دارم که او افسوس یکی از آن باتوم‌ها را می‌خورد که اگر خورده بود جزيی از همان جمعیتی بود که زیکو و یارانش را در ابتدای ورود به آزادی و هنگام گرم کردن پیش از بازی، میخ‌کوب کرد و در طول بازی نگذاشت در چمن سبز صدایی به صدایی برسد. چه اینکه صدای 120 هزار آرزوی خفته در گلو فراتر از یک استادیوم سرد و بی‌امکانات است.
استادیومی که گردانندگانش از بی‌محتواترین برنامه‌های سرگرم‌کننده فروگذار نبودند و لابد حالا به خود می‌بالند که 120 هزار نفر را سرکار گذاشته‌اند و در ادامه هم هیچ‌کدام تشکری ولو خشک و خالی نکردند. تنها تشکر هم خیر مقدم اسکوربورد استادیوم، آن هم 5/1 ساعت پیش از شروع بازی بود که به وظیفه‌اش عمل کرد و در 5/6 ساعت گذشته تنها رخ سیاهش را به رخ بقیه کشاند.
خدا خیرش دهد. سهراب بوقی و حسین شلغم و دارو دسته‌شان را می‌گویم. چقدر تلاش کردند که ما جمعیت افسار گسیخته را به راه آورند تا مبادا خسته شویم و خدای ناکرده تیم ملی ایران بدون حامی بماند.

عکس: رويترز و خبرگزاری فرانسه