اخطار!
افراد مستعد به افسردگي نخوانند، لطفاً!

بچه كه بوديم، عيد ها رنگ و بوي ديگر داشت. (مي دانم جمله ام خيلي كليشه اي است ولي براي آغاز يك نوستالژي چيز ديگري به ذهنم نمي رسد!)
روز اول عيد را معمولا خانه ي پدربزرگ بوديم و اگر سال تحويل نيمه شب بود، همان جا مي خوابيديم و اصرار كه بزرگ ترها براي تحويل سال بيدارمان كنند.
سال كه تحويل مي شد، روبوسي بود و عيدي گرفتن- كه چه كيفي داشت! عمه ام كه روان شناسي كودك خوانده بود، براي اينكه روان ما كودكان- كه فقط من بودم و خواهرم )از همه ي نوادگان خانواده ما دو تا مانده بوديم. بقيه در آن سوي آب ها سال را تحويل مي كردند- يا نمي كردند. چه مي دانم!) زبانم لال به مشكلي بر نخورد نواري مي گذاشت و ما كودكان حرف شنو هم قري مي داديم!
چقدر فرق داشت با عيد هاي حالا... حالا ديگر پدربزرگ نيست. حالش اگر باشد بعد از سال تحويل شايد سركي به قبرش زديم. نيمه شب اگر سال تحويل شود‌ كي حال داره بابا... بذار بخوابيم!!
عمه ازدواج كرده، بچه دارد و آنقدر مشكل كه آخرين چيزي كه به فكرش بيفتد قر دادن وقت سال تحويل است!

چقدر وقت صرف بازي كردن با ماهي توي تنگ و اسم پيدا كردن برايش مي كرديم. و چه بساطي داشتيم وقتي ماهي بخت برگشته سرش را مي گذاشت و مي مرد. از مراسم كفن و دفن بگير تا سوم و هفتم و چهلم! سنگ قبر هم درست مي كرديم برايش گاهي.
شما هم تخم مرغ رنگ مي كرديد براي سفره ي هفت سين؟
يادتان هست پيك نوروزي را روز اول تعطيلي تند و تند حل مي كرديم تا سيزده روز ديگر را با خيال راحت بنشينيم پاي برنامه هاي كودك ويژه ي عيد؟ يا نكند از آن بچه درسخوان هايش بوديد كه تكليف نوروزي هر روز را بر طبق تاريخ بالاي صفحات پيك نوروزي تان حل مي كرديد؟ (دروغ چرا! خودم هم همين كار را مي كردم!) سيزده بدر را چي؟ عزا مي گرفتيد كه بايد از فردايش مدرسه برويد يا مثل من دلتان براي لي لي بازي كردن توي زنگ تفريح تنگ شده بود و ذوق مي كرديد كه دوباره مدرسه مي رويد؟

□

حالا ديگر ماهي سر سفره و خود سفره هم حتي- اگر چيده شود- انگار بيشتر از سر عادت است تا ذوق و شوق.
ديگر مادربزرگي نيست كه سبزه ي هفت سين بروياند؛ يكي براي هر نفر. اصلا با وجود اين همه سبزه با شكل ها و رنگ هاي مختلف توي بازار كي مادربزرگ لازم دارد!؟
عيدي را هنوز هم مي گيريم. ولي زمين تا آسمان فرق است بين يك اسكناس پانصدي كه آن موقع عيدي مي گرفتيم و انگار تمام دنيا را بهمان داده بودند با دسته ي هزاري (و حالا هم كه دو هزار توماني) كه حالا عيدي مي گيريم و مدام دست هايمان پي فرصت اند تا بشمارندشان... بزرگ شده ايم...

بچه هاي حالا هم چند سال ديگر نوستالژي نوروز مي نويسند؟ حتما مي نويسند... حتي اگر ما به تكليف هاي نوروزي شان نگاه كنيم و ببينيم كه هيچ هم پيك نوروزي نيستند و برنامه هاي كودك ويژه ي عيدشان را ببينيم كه كارتون هاي اَجق وَجق فضايي اند به جاي ويلي فاگ‌ (دور دنيا در هشتاد روز) و چوبين و حتي ميتي كُمون! ... عيد براي بچه ها- تا وقتي بچه اند-هميشه عيد است... براي ماست كه عوض شده... مائيم كه عوض شده ايم...
انصافاً آخرين باري كه سيزده بدر سبزه روي كاپوت يا سقف ماشين گذاشته ايد و منتظر چشم دوخته ايد بهش تا كي باد مي بردش، كي بوده؟ جوري كه انگار افتادنش به زندگي تان بسته است. (چشم هاي بچه ها را نديده ايد وقتي منتظر افتادن سبزه ي عيد اند؟)
آخرين باري كه از ديد و بازديد عيدتان لذت برده ايد بدون اينكه حواستان به تعداد اسكناس هايي كه بهتان عيدي داده اند و بهشان عيدي داده ايد يا مقدار آجيل هايي كه ازتان خورده اند و ازشان خورده ايد باشد كه يك وقت خداي ناكرده، زبانم لال كم و زياد نشده باشد!؟
انصافاً حالتان به هم نمي خورد از نوروزي كه براي خودمان ساخته ايم وقتي ياد نوروز هاي معصومانه ي سال هاي كودكي تان مي افتيد؟ ... اصلا يادش مي افتيد؟؟