ستون زنان و مـن!
عالــی است! چه فرصتی از این بهتر!

باید یک مقاله برایتان بنویسم. مثل همه مقاله های دیگری که در این جور ستونها می گذارند. از نوع درددلهای جنس دومی و فریادهای از سر حق خواهی و جنگ و ستیزهای تمام نشدنی. منتها اول باید یک موضوع خوب پیدا کنم!

به نظرتان یک مقاله سیاسی، اجتماعی چطور است؟ با تیتر درشت: «زنان علیه زنان». میدانید مادرم معتقد است ما باید هر روز صبح که از خواب بیدار می شویم شورت و جوراب شوهر از جان عزیزترمان!) همه کَسِمان (را به تن و پایش بپوشانیم و شبها هم که از سر کار بازمی گردد برای رفع خستگیش کمی کف پاهایش را لیس بزنیم. مادرم می گوید زن باید در خدمت مردش باشد. و وظیفه دارد به حرفهای شوهرش خوب گوش بدهد.

می دانید من آرزو می کنم برای مجلس هشتم! هیچ زنی رای نیاورد. آخر انگاری مردهای مجلس هفتم بیشتر از زنها دلشان برای ما می سوزد. وای که چقدر نازنیند!!! آه! به من گفته اند در باب سیاست نباید بنویسم. آخر ممکن است مجله مان را فیلتر کنند و سردبیر عزیز را بفرستند انفرادی و تا 48 ساعت هم نگذارند به کسی تلفن بزند. نه! این غلطها به من نیامده است.

چطور است برایتان از بکارت بنویسم. از اجتماع چند سلول کوچک که همه شرف و انسانیت زنانه ما در ساحل آن لنگر انداخته است. وای ننگ بر من! چه رسوایی عظیمی. نکند فردا برادرم اینها را بخواند و رگ غیرتش بالا بزند و به اسم خدا و ناموس، خونم را حلال کند. نه! حالا حالاها قصد مردن ندارم.

خشونت چطور است؟ خوب کمی تکراری است ولی قصه هنوز و همیشه دنیای زنانه هاست. یک دختر بیست ساله می شناسم که هر وقت از او می پرسم به نظرت یک مرد خوب چه صفاتی باید داشته باشد! سریع پاسخ میدهد: مردی که زن را کتک نزند و بس! آمارها می گویند شیوع پدیده همسرآزاری در کشورمان بیش از 41 درصد است. آمارها از خودکشی می گویند. از فرار دختران. آمارها البته اگر حقیقت داشته باشند، محرمانه اند. نباید جایی درز کنند. ناسلامتی اینجا جمهوری است. اسلامی است. جمهوری اسلامی است.
آها! روسپیگری خوب است!! باب دل همه مجلات است. خوب برایشان مشتری جمع می کند. شما آن برنامه کـــــاملا مستند فقر و فحشا را که دیده اید؟ همان که تویش یک آقای محترم شماره تلفن جگرکی محل را می گیرد و کد اشتراکش را می گوید و سفارش ده بیست پُـرس دختر دم کشیده و جاافتاده می دهد برای فردا شب! استغفرالله. چرا قضاوت بد می کنید! خوب تقصیر آن مردک چیست؟ آخر بازار روسپیگری بر عکس همه بازارها بر سیستم عرضه و تقاضا می چرخد نه تقاضا و عرضه! تازه اگر عرضه بالا نرود، تقاضا هم بالا نمی رود! ای تف به گور این زنهای هرزه فاسد که پسرهای از گل پاک تر ما را از راه بدر کرده اند. برای چه از این انگلها بنویسم!

زنان سرپرست خانوار چطور است! اتفاقا مادر یکی از دوستان از همین گروه بود. زن سخت کوشی بود. زندگی خودش و سه دخترش را تامین می کرد. حقوق مکفی ای به او نمیدادند و هیچ حمایتی هم از جانب دولت برایشان صورت نمی گرفت. این اواخر البته دوست هم به کمکش آمده بود. گفتم این اواخر! ... زن بیچاره فوت کرد. موقع رد شدن از خیابان یک ماشین به او زد و البته در نرفت. دیه اش را هم گرفتند. دیه یک زن را! هر چند که برای خودش شیرمردی بود. اما قانون معتقد بود که نصف آدم است. خدایش بیامرزد. پشت سر مرده چه حرفی بزنم ...

چطور است برویم سر چاه پر عمق و آب سنت! همکارم شوهر ناراحتی دارد. از آنهایی که هر شب برای تفریح، زن را کمی چپ و راست می کنند ومقداری بالا پایین می اندازند و بعد هم برای حسن ختام یک دوجین حرف خوب بارش می کنند و الی آخر ... همکارم معتقد است که زن باید در هر شرایطی از شوهرش تمکین کند. می گوید ما باید صبور باشیم و گذشت کنیم تا در آخرت پاداش این از خودگذشتگیمان را بگیریم! همکارم می گوید زن حسابی باید به پای زندگیش بسوزد و مرگ بهتر از طلاق است!

...

دیروز صبح که توی تاکسی نشسته بودم، گوینده رادیو داشت در باب شکرگزاری و فقر حرفهای نابی! می زد. این شد که گوش تیز کردم:
"ای فقرا! شکرگزار باشید، خدا دارد شماها را امتحان می کند. پادشاهی زمین در آینده از آن شماست."
کسی چه می داند شاید این قصه در مورد ما زنها هم صدق کند. بهتر نیست به جای آه و فغان و ناله و زاری بنشینیم به شکرگزاری نعمتهایمــان؟! مثلا ما خیلی خوشبختیم که توی این قرن زندگی می کنیم. می توانستیم هفتصد سال پیش از میلاد یا حتی در عصر پادشاهی فراعنه متولد شده باشیم. آن وقت شوهرهایمان موقع رفتن به سفر، دور عضو جنسیمان کمربند آهنی عفت می بستند! تازه باید شکرگزار باشیم که ایرانی هستیم. می توانستیم مصری، سودانی، کنیایی یا حتی یمنی باشیم. محکوم به سنت حسنه ختنه! یا اگر یک زن افریقایی بودیم چه! آنهم قبل از به سر کارآمدن آبراهام لینکلن! سه سوت به دام بردگی و تجاوز مردان سفیدپوست می افتادیم. وای اگر عرب بودیم مجبور می شدیم با هووهایمان زیر یک سقف زندگی کنیم و هر سال هم برای بقای نسل شوهرمان یک بچه پس بیندازیم. خدا را شکر که هندی هم نشدیم. وگرنه تا حالا وادارمان کرده بودند خودمان رادر کنار جنازه شوهر از دست رفته مان بسوزانیم! و اگر افغانی بودیم دنیا را همیشه تورتوری می دیدیم که البته بهتر از سیاه دیدن عراقی هاست. بنابراین خدای عزیز تو را شکر! شکر که ما زن خوشبخت ایرانی هستیم!

عکس از: corbis.com