کاش هیچ نویسنده‌ای در اولین گام و اولین رمان به جایی نرسد که دیگر قابل تکرار نباشد. دومین رمان حسین سناپور ـ ویران می‌آیی ـ همانطوری شد که حدس می‌زدم. تکرار ضعیف نیمه غائب و انباشتن رمان از اتفاقات یک زندگی بلاتکلیف دانشجویی اما بدون جزئیات و ریزه کاری.

شخصیتها بیش از حد آه و ناله سر می‌دهند و ذکر مصیبت می‌کنند. جریانهای سیاسی که وصف آن در رمان آمده بیش از حد کلی و فاقد جزئیاتی است که خواننده را از دانستن سیراب کند. حوادث درون گروهی انجمن‌های اسلامی به واقعیت وفادار نمانده و تصویری وارونه از آنچه بود ارائه شده است. اگر دوم خرداد را نقطه اوج یک حرکت مردمی و روشنفکری بدانیم که در یک فضای ملتهب به ثمر رسید و مردم را به آرزویی دست‌نیافتنی رساند و باعث حرکت و جنب و جوش مردم شد در ویران می‌آیی ما با فضایی سیاه و تلخ‌اندیش مواجه‌ هستیم که کوچکترین نشانه‌ای از مبارزات دانشجویان را در خود نداشت. حتی اینقدر محتاط و دست و پا بسته به اتفاقات قبل از دوم خرداد می‌پردازد که اصلا انگار اینجا تهران سال ۷۵ نیست. فصل زندان بسیار بد از کار در آمده است چرا که سناپور نخواسته یا نتوانسته واقعیت را آشکارتر کند. ما در زندان است که با واگویه‌های فردوس او را می‌شناسیم و کمتر فضای زندان و تاثیری که بر روی او می‌گذارد در این فصل وجود دارد .فصل گورستان هم معمولی است و از همان تکنیک هایی که قبلا به کار برده بود استفاده کرده است بدون خلاقیت . سناپور توانایی زیادی برای خلق شخصیتهای امروزی و ملموس دارد کاش که در جا نزد لااقل بعد از این.

در همین رابطه:

- خرید کتاب از طریق سایت سخن
- احترام به ویرانی نسل سوخته‌ی انقلاب / سیدرضا شکراللهی / خوابگرد
- سناپور با رمانش ویران آمد / حسن محمودی / آدم‌و‌حوا
- آدم هایی که ویران شده اند / مهدی یزدانی خرم / شرق