در شماره ي قبل نظام هاي پيشگيرانه كه عبارت بودند از: نظام هاي آمرانه ، كمونيستي و توسعه اي را به اختصار توضيح داديم .
اما نظام هاي پيگردي (تنبيهي)
دو نوع نظام پيگردي داريم :1- نظام آزادي گرا 2- نظام مسووليت اجتماعي
نظام آزادي گرا: مفهوم آزادي و انتخاب انسان و توانايي او در تشخيص خوب و بد جزو اصول اوليه ي تعريف شده اين نظام است. اين نظام برخاسته از ديدگاهها و انديشه هاي فلاسفه اي چون جان لاك، جان استوارت ميل و جان ميلتون است. در اين نظام مهمترين كاركرد دولت برآوردن علاقه ي تك تك افرادي است كه در جامعه زندگي مي كنند. كاركرد ديگر اين دولت ها فراهم آوردن زمينه ي تعدد گرايي ، تكثرگرايي و دسترسي مردم به اطلاعات و مطالبي است كه در آينده ي آن ها موثر است.
از وظايف رسانه ها در اين نظام ؛ نظارت بر محيط اجتماعي و ايجاد شرايطي آزاد براي سهيم شدن در مشاركت هاي سياسي، اجتماعي و اقتصادي است. در يك نظام آزادي گرا روزنامه ها ، مطبوعات و راديو تلويزيون داراي استقلال كامل هستند تا بتوانند نسبت به هر آنچه كه در تضاد با منافع مردم مي باشد انتقاد كنند. در اين نظام رسانه اي كه قدرت و نفوذ نداشته باشد رسانه محسوب نمي شود. رسانه ها در همه ي امور آزادند كه نظرات خود و مردم را منعكس كنند و تا زماني كه به آزادي عمومي لطمه نزنند و يا نسبت به افراد حقيقي و حقوقي هتك حرمتي نكنند مي توانند به فعاليت ادامه دهند. نظام اخذ مجوز وجود خارجي ندارد و مالكيت خصوصي برقرار است.
نظام مسووليت اجتماعي: بروز انتقاداتي عليه نظام آزادي گرا و گزارشي كه در خصوص سواستفاده هايي كه از نظام آزادي گرايي مطرح شد ، سيستم رسانه اي در دنيا را بر آن داشت كه نگرشي دوباره به نقاط ضعف و قوت نظام هاي رسانه اي نمايند.
گزارشي در سال 1947 در دانشگاه شيكاگو مطرح شد كه در آن گزارش آمده بود كه كارتل هاي بزرگ و بنگاههاي اقتصادي با سواستفاده از نظام آزادي گرايي در رسانه ها نفوذ كرده و مطالب آن ها را به نفع خود منحرف مي كنند. پس از اين ادعا حكومت ها و دولت ها كه هميشه به دنبال به انحصار كشيدن رسانه ها در جهت منافع خود بودند ، ادعا كردند كه تشخيص دهنده ي منافع ملي هستند و چنان چه رسانه ها از نظام آزادي گرا سو استفاده نمايند اين دولت ها و حكومت ها هستند كه مي بايد قادر باشند با آن ها برخورد كنند. اما به دليل مغاير بودن اصول آزادي گرايي با خواست دولت ها اين ديدگاه مورد مخالفت رسانه ها قرار گرفت و پس از مطالعات صورت گرفته مقرر شد كه تا جايي كه نظام آزادي گرايي در جهت منافع ملت ها و حكومت ها حركت مي كنند، با درك وظيفه ي خود مي توانند اداره كننده ي سيستم رسانه اي باشند.اما زماني كه رسانه ها رسالت خود را ناديده گرفتند، نهادي كنترل كننده و نظاره گر بر رفتار آنان وجود دارد كه انتخاب شده از سوي رسانه ها و افراد حرفه اي در مطبوعات هست و دولت ها هيچ گونه حق دخالت و نفوذ درون اين گروهها را ندارند.
چنان چه نهادها بتوانند در سيستم هاي سياسي داراي قدرت شوند قادر خواهند بود كه با ابزارهاي تشويقي و تنبيهي با رسانه هاي متخلف برخورد نمايند.