ترس از اجتماع، ترس از قرار گرفتن در موقعیت‌های اجتماعی و روابط با دیگران است که به طور خودکار منجر به بروز احساساتی از قبیل خودآگاهی، ارزیابی، قضاوت و خود کوچک بینی می‌شود.

به تعبیر دیگر، ترس از اجتماع، ترس و نگرانی از این است که فرد به وسیله‌ی دیگران به طور منفی مورد ارزیابی و قضاوت قرار گیرد که زمینه را برای بروز احساساتی مانند عدم خودباوری، شرمندگی، احساس حقارت و افسردگی فراهم می‌کند.

اگر شخصی به طور معمول از قرارگرفتن در موقعیت های اجتماعی بترسد ولی هنگام تنهایی احساس راحتی کند، احتمالا مشکل، ترس از اجتماع است.

میلیون ها نفر از مردم سراسر دنیا از این بیماری مخرب و ماندگار رنج می برند، از نوع خاصی از آن یا از نوع متداول آن.

در ایالات متحده بررسی‌های اپیدمولوژیکی نشان داده‌اند که ترس از اجتماع پس از «افسردگی» و «اعتیاد به الکل»، شایع ترین بیماری روانی در این کشور است. در حال حاضر ۸٪-۷ جمعیت از نوعی از این بیماری رنج می‌برند. متوسط نرخ رشد این بیماری
۱۳٪-۱۴ است.

ترس از اجتماع از نوع خاص یا معمولی

ترس از اجتماع از نوع خاص ترس از صحبت کردن در مقابل جمع است.(فقط) در حالی که افراد مبتلا به این بیماری از نوع عادی نگران و ناراحتند و تقریبا در هیچ موقعیت اجتماعی احساس راحتی نمی‌کنند. این نوع معمول متداول‌ترین است. هنگامی که ترس مورد نظر، نگرانی، تردید، افسردگی، شرمندگی، احساس حقارت و خود مقصر بینی در بیشتر موقعیت های زندگی تجربه می شوند، ترس از اجتماع از نوع عادی فعال است.

نشانه های ترس از اجتماع

افراد مبتلا به این بیماری معمولا عدم تعادل احساسی شدیدی را در موقعیت های زیر تجربه می کنند:

معرفی شدن به دیگران
مسخره شدن یا مورد انتقاد قرار گرفتن
در معرض توجه قرار گرفتن
تحت نظر بودن هنگام انجام کار
ملاقات با افراد مهم یا در مسند قدرت
قرار گرفتن در اکثر مجامع مخصوصا در میان غریبه ها
در جمعی قرار گرفتن(مثلا دور یک میز ) برای بیان مطلبی
در روابط شخصی اعم از دوستانه یا عاشقانه
این فهرست، مطمئنا فهرست کاملی از نشانه ها نیست. ممکن است احساسات دیگری هم به این حالت اضافه شوند.

علائم مشهود روانی که این بیماری را همراهی می‌کنند، ترس شدید، تپش قلب، سرخ شدن، افزایش تعریق، خشک شدن دهان و گلو، لرزیدن، سخت فرو دادن بزاق دهان، لرزش های عضلانی خصوصا در ناحیه صورت و گردن را ممکن است شامل شود. ترس شدید و دائمی که از بین رفتنی نیست معمول‌ترین نشانه است.

افراد مبتلا به ترس از اجتماع از اینکه نگرانی‌شان غیر منطقی و بی‌دلیل است آگاهند، اما «دانستن» چیزی به معنای «باور داشتن» یا «احساس» آن نیست. برای این افراد باور‌ها و ترس ادامه می‌یابد و اثری از بین رفتنشان دیده نمی‌شود به همین دلیل این افراد به طور روزمره با ترس‌شان روبه رو می شوند. فقط درمان به جا و مفید در کاهش ترس از اجتماع تاثیر دارد، بیماری گسترده‌ای که افراد کمی درباره آن می‌دانند.

Thomas A.Richards,Ph.D
Director,Social Anxioty Institute