شعار: جهان امروز جهان رسانه است. جهانی که در آن رسانه ها حتی بر نیاز و گشنگی کودکان گرسنه نیز حکومت می کنند. جهان امروز؛ دیگر متعلق به امروز نیست. برای فردا است. فردایی که معلوم نیست سهم آدم ها در آن چقدر است؟

**

نظام های رسانه ای به طور کلی به دو دسته تقسیم می شوند:
۱- نظام های پیشگیرانه
۲- نظام های پیگردی(تنبیهی)

نظام های پیشگیرانه به سه نظام عمده تقسیم می شود:
۱- نظام آمرانه
۲- نظام کمونیستی
۳- نظام توسعه ای

عکس

نظام آمرانه؛ در این نظام خبر قبل از انتشار باید از کانال های ذی ربط عبور و بعد از تائید انتشار یابد. مالکیت رسانه ها کاملا دولتی و فرد تصمیم گیری کلی دارد. سانسور در این نظام به شدت اعمال می شود و چنانچه تخطی از قوانین محکم و سخت رسانه ای انجام شود، تعطیلی، زندان و ... جزو اولین برخوردها در نظام آمرانه است.

در این نظام قدرت و حاکمیت حق هرگونه انتقاد را از رسانه ها و مطبوعات می گیرد و رسانه ها باید برای انتشار نسبت به اخذ مجوز اقدام کنند. بازبینی قبل از چاپ، سانسور و مالکیت متمرکز جزو شاخصه های اصلی نظام آمرانه است. مصداق بارز این نظام، نظام بعثی عراق و آژانس خبری آن کشور بود.

نظام های کمونیستی؛ در این نظام به جای فرد، حزب تصمیم می گیرد و حزب حاکم تعین کننده ی خط مشی اصلی حاکم بر رسانه هاست. رقابت بین احزاب هم در چارچوب های تعین شده ی حزبی است و رسانه های دیگر احزاب هم در راستای حزب حاکم و منافع آن حرکت می کنند.

سه وظیفه ی عمده برای رسانه ها در نظام های کمونیستی تعریف شده است. 1- تبلیغ 2- ایجاد هیجان 3- ساماندهی.

مالکیت رسانه ها در نظام کمونیستی مالکیت متمرکز و در انحصار احزاب می باشد. در نظام های کمونیستی از رسانه ها به عنوان ابزاراستفاده می شود.ابزارهایی که می توان در جهت اهداف یاد شده از آن ها استفاده کرد. اصول و ویژگی های حرفه ای در سیستم های کمونیستی تعریفی متفاوت از دیگرنظام ها دارد. در حالی که در نظام آزادی گرا (در بخش نظام های پیگردی توضیح خواهیم داد) از خبر به عنوان رویداد تازه یاد می شود، اما در نظام های کمونیستی خبر را تفسیری از فرایندهای اجتماعی می دانند. در این نظام " نرم خبر" یعنی خبر همراه با تحلیل و تفسیر وجود دارد. از نمونه های بارزاین نظام کشورهای کره شمالی و کوبا هستند.

نظام توسعه ای؛ سومین نظام پیشگیرانه. در این نظام، رسالت رسانه ها را کمک به سازندگی و توسعه ی اقتصادی ، فقرزدایی، مبارزه علیه بی سوادی، آگاهی دادن سیاسی و کوشش در راه فرهنگ و زبان ملی می دانند. در این نظام اعتقاد بر آن است که تا زمانی که فاصله ی طبقاتی بین کشورهای غنی و پیشرفته و کشورهای جهان سوم و ضعیف از بین نرفته، رسانه ها حق ندارند مخالف منافع ملی و نظام توسعه ای مطلبی را منتشرکنند.

تفاوت این نظام با نظام های قبلی در ان است که در نظام آمرانه؛ فرد، در نظام کمونیستی؛ حزب، اما درنظام توسعه ای ایده و هدف توسعه هدایت و کنترل رسانه ها را به عهده دارند. مالکیت در این نظام می تواند در اختیار و انحصار بخش خصوصی باشد اما چنانچه مخالف منافع ملی تعین شده توسط نظام های توسعه ای حرکت کنند حکومت ها این اختیار را خواهند داشت که با آن ها برخورد نموده و جلوی فعالیت آن ها را بگیرند. از نمونه های بارز کشورهای مالزی و کره جنوبی هستند.