می گویند همه چیز در 12 ثانیه اتفاق افتاد... تا به حال اشک خیلی ها را ندیده بودیم ، که دیدیم... اشکی که شاید کسی واسطه ی آن نشده بود....

یکی از مسوولان مملکتی همان شبهای اول فاجعه؛ آمد و گفت: از همه ی کشورهای جهان به غیر از اسراییل طلب کمک می کنیم و آماده ایم تا هدایای انسان دوستانه ی آنها را تحویل بگیریم. اولین چیزی که نمی دانم چرا به ذهن متبادر می شود کلمه ی کشوری با نام آمریکا است. یعنی ما از آمریکا هم طلب کمک می کنیم...

آماری منتشر شد از کشورهایی که نیرو و کمک فرستادند برای زلزله زدگان ... البته بحمدالله در صدا و سیمای ما با این که پوشش تمام وقت به مناطق زلزله زده داده می شد، رد و اثری از خارجی هایی که در ایام کریسمس خویش به کمک آمدند مشاهده نشد... شاید مصلحت بوده....

آمریکا با اعزام 146 نفر و همچنین دو تیم برجسته ی نجات و 56 تن تدارکات پزشکی و چندین سگ زنده یاب که یکی از دوستان می گفت: در همان روزهای اول سگ ها در بم به سرقت رفتند، مقام اول کمک های خارجی را به خود اختصاص داد. بعد از آن ترکیه بود و اتریش...چند روز بعد اعلام شد جهت تسهیل در کمک رسانی سیاستمداران آمریکایی تصمیم گرفتند به مدت 90 روزتحریم های اقتصادی ایران را معلق کنند که با واکنش مثبت عزیزان داخلی مواجه شد. آمریکا همچنین بقیه ی کشورها را نیز به کمک به ایران دعوت کرد...

***

ما از این انشاء نتیجه می گیریم که آمریکا به ما می گوید: «بیایید با هم مهربان باشیم.» و همدیگر را مانند آنهایی که دو تایی به پارک ساعی می روند، دوست داشته باشیم. بیایید به هم مهرورزی کنیم . ما شما را دوست داریم ولی شما ما را دوست ندارید...؟ اصلا آمریکایی ها حاضرند که ما به آنها لبخند بزنیم تا تمام خسارت هایی که به ما زدند را جبران کنند. یک هواپیمای مسافرتی ایرباس با 290 نفر مسافر به ما تحویل دهند. دو سکوی نفتی تازه برای ما بسازند...دارایی های ایران را که از سال 1357 در امریکا بلوکه شده را با بهره ی بیست و چند ساله اش بر گردانند... تازه دیگر دنبال سگ هایشان هم
نگردند.... ما فقط باید لبخند بزنیم. چون نامهربانی آمریکایی بد است. ندیدید صدام چه شکلی شده بود.حتی هیتلر هم آن شکلی نشده بود.

درست است که زلزله جان بیش از 50 هزار نفر را گرفت ولی شاید به افرادی جان تازه ای دهد ...

ابوی از اتاق کناری فریاد می زند: پسر آن قدر بلند بلند فکر نکن...! اصلا این چه فکرهایی است که تو می کنی؟ بچسب به درس و مشقت، تو مگه زندگی نداری...؟ اصلا تو مگر نمی خواهی زندگی کنی...؟ این حرف ابوی بنده را از فکر رابطه ی دوستانه و عاشقانه بین ایران و آمریکا؛ صاف آورد گذاشت وسط زندگی....

یکی می گفت: بیایید دعا کنیم آدم واقعیت ها شویم ... نه سرکوب ها و طغیان ها.