اگر شما هم مانند من فیلم دراکولای برام استوکر را یکی از فیلمهای مورد علاقه ی خود بدانید پس حتما موسیقی رعب آور و زیر پوستی آنرا همراه با تصاویر گوتیگ فیلم در خاطر دارید.
این قطعات جاودانه در عین کم ادعا بودنشان روح باشکوه دراکولا را در تصاویر این اثر سینمایی فراموش نشدنی می دمند و تفکرات جاودانه ی انسان در ارتباط با موضوعاتی همچون مرگ ، عشق و زندگی جاودانه را برمی انگیزند.
سازنده ی این قطعات وویچک کیلار اصالتا لهستانی ست. یعنی از اروپای شرقی ، منطقه ای که علی رغم شباهت های انکار ناپذیر با کل اروپا اما دارای روحی انزوا گرا و درون نگرانه تر از قسمتهای دیگر اروپا است. زندگی روزمره ی آنها با قصه ها و افسانه های پریان و دیوان درهم آمیخته است. افسانه – اسطوره ی دراکولا نیز از آنجا سرچشمه گرفته است.
فرانسیس فورد کاپولا ، کارگردان و فیلمنامه نویس فیلم ، سکان هدایت نوای دراکولا را به کیلار لهستانی می سپارد از او می خواهد تا این مجموعه موسیقی را بسیار عجیب و غیرمنتظره بسازد. کیلار با توجه به ذات اروپای شرقی قطعات را حتی فراتر از انتظارات کاپولا می سازد. ویژگی هایی که ما می توانیم بوضوح چه در سازبندی متنوع و گسترده و چه در فراز و فرودهای قطعات بشنویم و در اصل حس کنیم همان ویژگی برداشت عمیق کیلار از اسطوره ی چند بعدی دراکولاست.
قطعات با پرهیز از شلوغ کاری مرسوم در سینمای وحشت مانند ماری خوش خط و خال اما سمی آرام آرام به ذهن و زیر پوست مخاطب فیلم وارد می شوند. گسترش طولی و عرضی ماهرانه ی یک نوا و ریتم بسیار ساده و کلیشه ای ترسناک یکی از رموز موفقیت کیلار محسوب می شوند. بعنوان مثال کیلار در جاهایی با تکنیک خارق العاده ی ویلنسل و نوای مویه مانند ویلن و گروه کر قدرتمندش وحشت از دراکولا و نیز وحشت دراکولا از مرگ را با چنان قدرتی بیان می کند که وقتی در چند دقیقه ی بعد و در صحنه های عاشقانه و ظریف فیلم همان ارکستر همان نوا را با نگاهی عاشقانه و غمناک می نوازد انسان باور نمی کند ریشه و سازنده ی این هر دو نوع قطعه یکی باشد!
ویژگی دیگر این قطعات نگرش کلاسیک کیلار به حس گوتیگ ریتم و ملودی است که باعث شده تا این مجموعه موسیقی براحتی با دکورها و صحنه پردازی گوتیگ – هالیوودی فیلم جور بیاید. چرا که موسیقی گوتیگ بمعنای واقعی اش نه عامه پسند است و نه با مناسبات هالیوودی معاصر پیوندی اینچنین عمیق دارد. اما کیلار در ساخت موسیقی دراکولا با حفظ روح ساختار گریز موسیقی گوتیگ آنرا با تنظیمی کلاسیک مناسب سینمای هالیوود تحویل داده است.
کیلار با همکاری کاپولا در فیلم دراکولای برام استوکر نشان می دهد که ترسیدن فقط برای ترسیدن نیست! بلکه سرآغازی ست برای عمیق شدن در سوالات و تفکرات جاودانه ی بشر ، با همراهی باشکوه و زیبای شاهزاده ی تاریکی.

« بازگشت اسطوره ای موسیقی »

بدوی ترین موسیقی در تمدنهای کهن بشر 1- آوازهای مدح و ستایش و 2 – ریتم های خلسه آور سازهای کوبه ای است که از سالهای نخستین پیدایش انسان به یادگار مانده است. با آنکه هزاران سال از تاریخ اولین انواع موسیقی می گذرد اما همیشه می توان سیر تطوری – اسطوره ای اجزای آنرا در مدرن ترین بارهای موسیقی دنیا دید! در بارهای مدرن نیویورک ، لندن ، پاریس و مونیخ ریتم های خلسه آور تکنو ، رقصهای تکنو و تکنو هلیکوپتری ( چرخبالی! ) ، استفاده از هد بنگ برای خارج شدن از حالت عادی امتداد آن موسیقی بدوی را عیان می کند. از سویی دیگر گستره ی پنهان موسیقی های زیرزمینی و عجیب و غریب رپ با رویکرد مدرن به موسیقی ضربی سیاهان آفریقایی و آوازهای پر شور و حال سیاهان آمریکایی بر روی این قطعات نشانگر پیوند عمیق انسانهای عصر 11 سپتامبر با انساهای غارنشین است.
در این میان یک کهن الگوی بزرگ وجود دارد که باعث چرخش های طولی و عرضی موسیقی بدوی شده است. کهن الگوی گریز از جهان واقعی ، عادی ، کسل کننده و آزار دهنده. چه در انسان غارنشین و چه انسان آسمان خراش نشین!

یا حق