این روزها هر ایده و پروژه‌ای كه دوستان تلویزیونی درسر داشته باشند به سرعت به روی آنتن می‌رود. البته در نظرداشته باشید كه این دوستان خودی هستند وایده های با ویژگی های خودی دارند. به هر حال پس از تجربه موفق سریال های 90 قسمتی حالا شبكه های مختلف سیما به مسابقه و رقابت با یكدیگر می پردازند. یكی از یكی بدتر. پس از پایان پخش پاورچین، به ترتیب سریال های بانكی ها از شبكه دو، كوچه اقاقیا از شبكه پنج، و در آخر باغچه مینو از شبكه سه روی آنتن رفت.

دربانكی ها به كارگردانی مهدی مظلومی تماما از روش های امتحان پس داده بدون شرح استفاده شده است. از تیتراژ برنامه كه بگذریم تا موسیقی وترانه انتهایی سریال باشعری از یغما گلرویی و موسیقی حمیدرضا صدری همه وهمه بدون تغییرمانده اند. تنها تركیب بازیگران تاحدودی تغییر كرده، اما شخصیت ها عینا تكرار شخصیت های بدون شرح است با تغییر لوكیشن، تعداد بازیگران به طور غیر منطقی افزایش یافته وخود به خود تعداد نسبت های هردمبیل! فامیلی نیزافزایش یافته، شیوه ای كه دربدون شرح برای توجیه برخوردهای بین شخصیت ها استفاده شد و مهدی مظلومی اصلا هیچ ایده ی جدیدی نداشته است وشاید هم اصلا زحمتی به خودش نداده است برای اینكه روش جدیدی را برای ارتباط با مخاطب وهمچنین راضی نگه داشتن رئیسانش پیدا كند. و فرق اساسی بدون شرح با بانكی ها به تعداد مسئولیت های مهدی مظلومی مربوط می شود. مظلومی كه برای بدون شرح مورد توجه منتقدان ومردم وستایش مدیران سیما قرار گرفت به طورناگهانی طراحی صحنه، نویسندگی، تدوین (حرفه اصلی مظلومی) و كارگردانی را به طور همزمان بردوش خود قرار داد.به طوری كه از هرلحاظ مجموعه بانكی ها سخیف ودوراز انتظار به نظر می رسد. مجموعه ای سراسر ضعیف.

اما بادرنظر گرفتن مجموعه جدید باغچه مینو می توان مهمترین عامل سقوط وضعف بانكی ها را انتخاب نامناسب بازیگران برای شخصیت های داستان دانست. عامل مهمی كه در تمامی ساختارهای ضعیف سینما وتلویزیونی مشاهده می شود،یعنی عدم شناخت كارگردان از بازیگران وعدم درك درست موقعیت تیپی.

سریال طنز دیگری كه درحال پخش است باغچه مینوی رضا صفدری است.
باپخش این سریال تنها ایده ای كه برای توجیه ساخت اینگونه سریال ها به ذهن نویسنده می رسد، اول: عادت همیشگی شبكه 3 برای پخش طنز شبانه است و دوم: سودهای كلانی كه درچارچوب تولید وپخش اینگونه برنامه ها در ساعت های بخصوصی از شب به حساب تهیه كنندگان وسرمایه گذاران تلویزیونی می رسد. در نبود مهران مدیری ومهران غفوریان شبكه سه طرح رضا صفدری را باتمام نقایص وضعف های از پیش دیده شده به اجرا گذاشت. تیتراژ این سریال باآهنگی شبیه به پشت كنكوری ها پرشده است.

تمام شخصیت های سریال به طور كامل تكراری انتخاب شده اند.شاید بتوان گفت كه حتی یك شخصیت جدید برای این سریال پردازش نشده است.

اویسی نقش بدون شرح اش را بازی می كند.رضویان نقش پاورچین اش را، داودنژادها تماما خودشان را بازی می كنند، و...

این سریال ازلحاظ هنری هیچ گونه دستاورد تازه ای به همراه نداشته است.اما نكته مهم نویسندگی مهراب قاسم خانی وهمكارانش دراین سریال است. كاری كه به طور حتم تمام موفقیت های پاورچین را ازبین می برد.ومی توان گفت كه بااین كار قاسم خانی ها، تمام افتخارات پاورچین یك جا به مهران مدیری می رسد. با این تذكر كه تابه حال به نظر می رسید همكاری خوب و هماهنگی عالی قاسم خانی ها ومدیری باعث خلق پاورچین شده است.

از اداها و تكه كلام های تكراری كه بگذریم نكته قابل ذكر به انتهای برنامه برمی گردد جایی كه برای اولین بار به این شكل بازیگری به اجرای یك قطعه موسیقی می پردازد.اما بدترین واقعه این است كه مخاطبان سیما درحال حاضر با دو نمونه بدون شرح مواجه شده اند. هردو نمونه بسیارضعیف تر از بدون شرح اصلی هستند وهردونمونه كاملا تكراری، بی حس، و عصبی كننده دنبال می شوند.

ودرآخر سریال كوچه اقاقیای رضا عطاران. با همه ضعف ها ومشكلاتی كه این برنامه دارد، می توان گفت كه به بهترین وجه ممكن از امكانات موجود استفاده شده است.

اول از همه به بازگشت چهره دوست داشتنی وقدیمی والبته آشنای تمام خانواده ها به عرصه تلویزیون والبته بازیگری می توان اشاره كرد، منوچهر نوذری پس از سالها دوری این باربه بازی در سریال های طنز شبانه مشغول شده است. تجربه ای كه باتمام 51 سال تجربه نوذری تفاوت خواهد داشت. تجربه سختی كه باید دید از توان نوذری با سن بالایش بر خواهد آمد یا نه، تصور 90 شب پی در پی كار مداوم وحضور در محیط كاری برای نوذری دشوار به نظر می رسد، عطاران نقش بسیارخوبی را برای نوذری دراین سریال درنظر گرفته است. به جز نوذری می توان به بازی درخشان شفیعی جم، عطاران، تیموری، صالحی، ودیگر بازیگران این سریال اشاره كرد. با توجه به این موضوع كه عطاران خود به این نكته اشاره كرده است كه نقش های سریال را بسیار شبیه به شخصیت خود بازیگران درآورده است می توان انتظار بازی خوبی از مجموعه بازیگران این سریال داشت. به طوری كه حتی بازیگرانی كه تاقبل از كوچه اقاقیا یك كار طنزهم انجام نداده اند در مجموعه بازی های خوب حل شده اند وحضورشان بسیار به موقع وبه جا به نظر می رسد.

در كنار بازیگری، كارگردانی نسبتا موفق عطاران و نوشته های منطقی نویسندگان و تدوین مناسب توانسته است كوچه اقاقیا را به مجموعه مورد علاقه خانواده ها تبدیل كند. موسیقی وترانه هایی كه خود عطاران اجرا كرده است حالا تبدیل به یك ترانه محبوب شده است. ترانه ای كه به صورت خودآگاه نوستالوژیك درآمده است.

عطاران دراین سریال از موضوع هایی استفاده كرد كه به نظر نمی رسید موفق به گذراز ممیزی سیما شود. بازی پی در پی با فیلم ها وآهنگ های قدیمی وجدید،استفاده از شخصیت های واقعی در بعضی از قسمت ها (مانند قسمت مربوط به احمدزاده) كه موضوع مورد علاقه عطاران است (توجه كنید به مجموعه زیرآسمان شهر1 و2 بانویسندگی عطاران كه باهمین شیوه تعداد زیادی از قسمت ها ساخته شده وموردتوجه مردم نیز قرار گرفته بود.) از نكات مهم دیگری است كه درموفقیت سریال نقش اساسی ایفا می كنند.

واین نكته كه موضوع ترانه ها كاملا به مرگ وزندگی مربوط می شودوسیر داستانی مربوط به شخص آقای تهرانی كه عشق به زندگی را نشانه رفته است و اسم اولیه سریال(ماجراهای خانه آقای تهرانی) نشان می‌دهد كه عطاران از ابتدا برروی نقش نوذری تمركز زیادی داشته است كه بامرور زمان وورود شخصیت های جدید این تمركز به طور محسوسی ازبین رفته است.

به هرحال باتوجه به سابقه سیما در ادامه تولید برنامه های موفق در سالهای اخیر می توان مطمئن بود كه حتی شكست سخت بانكی ها وباغچه مینو باعث ازبین رفتن این مكتب پول ساز تلویزیونی نخواهد شد.