آمار استفاده کنندگان از اینترنت روز به روز بالا می رود.
فعالیت ها در دنیای مجازی تنوع بیشتری پیدا می کند.
اینترنت برای فکر های جدید، زمینهی شغلی فراهم می کند.
تعداد موسساتی که به کمک اینترنت، کالا و خدمات خود را معرفی می کنند، بیشتر میشود.
مرزها ی جغرافیایی عملا از بین میرود.
همه چیز در دسترس به نظر می رسد.
.... و در کنار همه ی این ها، خدمات رسانی به کاربران این شبکه، به عنوان یک حرفه ی نوپا، گسترش می یابد.
در چنین فضایی برگزاری اولین جشنواره ی اینترنت در ایران، با همکاری انجمن صنفی کارفرمایان شبکه های اینترنتی، حرکتی مهم، جالب توجه و موثر در ارتقاء سطح خدمات رسانی به کاربران و موسساتی است که امروزه استفاده از اینترنت، بخشی جدا نشدنی از فعالیتهای آنهاست.
*** *** ***
مشاهدات من از جشنواره ای که جشن واره نبود!
اینجا جشنواره ی اینترنت است. این را از پارچه ی سفیدی که بر ورودی هتل همای تهران نصب کرده اند، می فهمیم. این پارچه یعنی نهایت سلیقه و توان بزرگان صنعت خدمات رسانی اینترنت!
وقتی در ورودی - مجهز به چشم الکترونیک - در مقابل شما باز می شود، ممکن است تصور کنید: سالی که نکوست از بهارش پیداست! اما زیاد عجله نکنید، بعد از یک نگاه جزئی به داخل سالن، باور می کنید که تکنیکی ترین و مدرن ترین بخش جشنواره همین در ورودیست!
انتظار ها به پایان رسید ... این ما و این هم جشنواره ی اینترنت ... یک سالن کوچک در یکی از هتل های تقریبا مجلل تهران. چیزی شبیه به بازارچهی خیریه اما خیلی خلوت تر!
همانطور که انتظار می رفت، اکثر غرفه داران و بازدیدکنندگان جوان هستند اما دریغ از یک اپسیلون شور و هیجان! فعال ترینها، همان هایی هستند که یک گوشه ایستاده اند!
هیچ حرکت نویی در جشنواره دیده نمی شود. اوج ابتکار و نو آوری برگزار کنندگان در کاغذ های A4 آویخته شده از در و دیوار غرفه ها خلاصه می شود. کاغذ هایی که روی آنها با بی سلیقگی قیمت کارت های اتصال به شبکه، با تخفیف ویژه ی جشنواره، تایپ شده است! احتمالا این تخفیف ها، تنها عامل جذب همین مخاطبان اندک هستند!
پس از سه دور چرخیدن در سالن هنوز سوژه ای برای عکاسی پیدا نکرده ایم!
فضای داخلی هیچکدام از غرفه ها توجه بازدیدکنندگان را جلب نمی کند و کمتر کسی به نام موسسات خدمات رسانی - که بر سر در غرفه ها نوشته شده - توجه می کند !
در گوشه ی سالن برگزاری جشنواره ، یک منبع آب آهنی و تعدادی لیوان شیشه ای قرار داده اند تا گرمای هوا در این جشنواره ی مجلل! تلفاتی نداشته باشد! از لیوان های تمیز آب می چکد. ممکن است از خود بپرسید: در آشپزخانه ی یکی از هتل های چهار ستارهی پایتخت، یک دستمال، برای خشک کردن این لیوان ها پیدا نمی شد؟!
مقدم بازدیدکنندگان عزیز، گرامی باد - اما اگر یکی از ایشان در هنگام ورود یا خروج، پایشان به فرش کج و کوله ی مقابل در گیر کرد و سرنگون شد، احتمالا مشکل خودش است!
این هم اولین جشنوارهی اینترنت با همه عیبهایی که ما دیدیم و حسنهایی که امیدواریم از چشم ما پنهان مانده باشند!
نباید سخت گرفت!
اولین ها هیچ وقت بی نقص نیستند اما امید بستن به جشنواره های آینده چندان ساده به نظر نمی رسد!
