فمینیسم وارد ایران شد. مثل تمام اقلام وارداتی دیگر. بدون هیچ زمینه‌ای! همراه با یک خط توضیح:

Principle that women should have the same rights as men

فمینیسم وارد سرزمینی شد که هنوز دخترانش را به جرم نفس کشیدن می کشند!
فمینیسم وارد سرزمینی شد که هنوز آثار حرمسرا های بیشمارش محو نشده است!
فمینیسم وارد سرزمینی شد که هنوز قشر تحصیلکرده اش نمی داند این کلمه را چگونه تلفظ کند!

فمینیسم وارد سینمای ایران شد و نتیجه گرفت، مرد خوب یعنی مرد مرده ...
فمینیسم وارد اجتماع شد و نتیجه گرفت، زن موفق یعنی کسی که بتواند با مرد ها در بیافتد! یعنی زنی که بتواند راننده ی تاکسی باشد. یعنی زنی که خودش را هفت قلم آرایش کند و اگر مردی به او گفت تو ، تمام مرد های زمین را به جرم بی جنبگی و بی شعوری زیر سوال ببرد ...

فمینیسم وارد خانواده ی ایرانی شد و بنیان مدرن ترین خانواده هارا نیز بر هم زد.
فمینیسم وارد ادبیات شد و تمسخر آمیز ترین و پوچ ترین درگیری های لفظی بین زن و مرد را به همراه آورد. در ادبیات شاعران فمینیست، نه از ظرافت کلام زنانه خبری بود و نه از ریز بینی و نکته سنجی. طبیعت در آثار آنها مرد و جای آن را متلک های کوچه بازاری و انتقاد های ظاهری گرفت!

...

فمینیسم در تمام حوزه ها خودنمایی و در نهایت مفهوم خود را نقض کرد!
امروزه فمینیسم ایرانی یعنی برتری همه جانبه ی زن بر مرد.
تعریفی که زنان سر خورده به آن امید دارند و زنان تازه به دوران رسیده، آن را شعار زندگی خود کرده اند .... تعریف مورد علاقه ی مرفهان پایتخت نشین ....
و مرد ها ... آنها به این همه تلاش قابل تقدیر !! اما بی پایه و بدون تامل زنان می خندند. بله، فقط می خندند!

منشاء این جنگ کجاست؟
براستی می توان بر اساس عقاید ظاهری فمینیست های ایرانی، زنان کلاهبردار و خلافکار را به بهانه ی زن بودن، برتر از مردانی چون دکتر حسابی دانست؟!
و آیا می توان مردی چون سعید حنایی و امثال بی شمارش را با زنانی مانند پوپه مهدوی نادر مقایسه کرد!؟

عده ای اعتقاد دارند که بسیاری از زنان ایرانی خواستار برقراری عدالتی هستند که در طول تاریخ این کشور، زنان از آن محروم بوده اند و عده ای همچنان عامل این امر را تهاجم فرهنگی می دانند.

استعداد و توانایی زنان، که در طول قرن ها به علت شرایط اجتماعی و فرهنگی سرکوب شده است، غیر قابل انکار است اما در گیری لفظی و محکوم کردن بی چون و چرای مردان امروز به جرم جنایات و بی عدالتی های مردان دیروز کار درستی است؟

ایا این سخنرانی ها و اظهار فضل کردن ها برای دفاع اصولی از حقوق زنانی که امروز و در همین پایتخت، حقوقشان پایمال می شود، موثر است؟!

مسئله ی برابری حقوق انسانی زن و مرد، نه یک بحث صرفا روشنفکرانه است و نه یک مبحث بی اهمیت و قابل گذشت و شایسته است که زن و مرد، در جوی غیر متشنج و دور از تمام تعصبات مدرن و سنتی و با روش هایی منطقی تر از توهین و درگیری لفظی برای تحقق آن تلاش کنند.

و این در سایه ی جدل های فمینیستی و ضد فمینیستی امروز ، امکان پذیر نیست.