حسین علیزاده نوازنده و موسیقیدان ایرانی در سال 1330 شمسی در تهران بدنیا آمد. وی پس از فارغ التحصیل شدن از دانشکده ی هنرهای زیبای تهران در سال 1354 وارد مدرسه ی موسیقی در دانشگاه تهران شد و مدرک لیسانس خود را برای آهنگسازی و اجرا گرفت. او در مدتهای مشابهی به شاگردی در محضر اساتید موسیقی سنتی ایران مانند هوشنگ ظریف ، علی اکبر شهناز ، نورعلی برومند ، محمود کریمی ، عبدالله دوامی ، یوسف فروتن و سعید هرمزی پرداخت و از آنها ردیف موسیقی ایران را بخوبی فراگرفت.
علیزاده بمحض کامل کردن ِ تحصیلات ، جایزه ای برای آهنگسازی با ارکستر ملی گرفت. او بعنوان هدایت کننده ی سولوئیستها و نیز سولوئیست در ارکستر ملی رادیو و تلویزیون شروع به کار کرد که بواسطه ی این دوره تک نوازی توانست نقش خود را در ایران و خارج از مرزهای ایران ایفا کند.
علیزاده گروه عارف را تاسیس کرد و کارهایی را نیز با گروه شیدا برگزار نمود و بوسیله ی این دو گروه خود را وقف ِ پیشرفت و ترقی موسیقی سنتی ایران کرد.
اولین تجربه ی علیزاده در اروپا با مشارکت او در ارکستر بهترین باله های موریس بجارت و اجرای باله ی گلستان صورت گرفت.
بزودی و در دهه ی 60 او با تحصیل در دانشگاه برلین تحصیلات رسمی اش را در آهنگسازی و شناخت موسیقی توسعه داد ؛ و البته فراموش نشود که گاه در کشورمان بی سوادی آهنگسازان یک مزیت تلقی می شده و می شود!
علیزاده بصورت وسیعی در خارج از ایران نیز فعالیت داشته. او تمامی ایالات متحده ، اروپا و آسیا را برای اجراهایش زیر پا گذاشته است.

***

علیزاده یکی از نوازندگان و موسیقیدانان غریزی ایران است بطوریکه نمی توان در کارهایش تکنیک و یا احساس را بر دیگری ارجح و زیباتر دانست.
او بدلیل آثار فراوان و فراموش نشدنی اش در عرصه ی موسیقی محلی ، موسیقی متن فیلمهای سینمایی و تلویزیونی ، موسیقی ارکستری ِ ایرانی و غیر ایرانی ، موسیقی کودکان و موسیقی سنتی مورد احترام و تحسین تمامی هنرمندان و هنردوستان ایران است.
دید ِ او در موسیقی سنتی ایران پیشرو و آینده نگر است و در ضمن ریشه های خود را با سرچشمه ی جوشان موسیقی اصیل و فولکلوریک سیراب می کند.
تحریرهای او از تار ، ساز اصلی اش ، به سبک
علیزاده مانند تمام هنرمندان واقعی با کارهای تجربی راه خود را از سایر آهنگسازان ایران جدا کرده و دارای سبک و سیاق مخصوص به خود و به اصطلاح (بیان ِ شخصی) است.
او مولف ِ یک جلد از اتودهای ردیف ِ تار و سه تار در حیطه ی ردیف میرزا عبدالله است.
نوازندگی علیزاده دارای ویژگیهایی بخصوص است که از جمله اند : بکارگیری ِ خلاق از عناصر ریتمیک و ملودیک در بداهه نوازی ، بکارگیری عناصر موسیقی محلی بعنوان یک سرچشمه ی بکر موسیقی سنتی ایران ، تقسیم ِ ملودی در بخش های مختلف تار که باعث تنوع و خسته نشدن گوش مخاطب می شود ، ابداع کوک های خاص و مقام ِ جدید ، ریزهای بسیار نرم و کنتراست ِ تک با ریز و ...
در سخن آخر علیزاده را می توان یکی از امیدهای موسیقی مترقی سنتی ایران دانست و باید حساب او را با بعضی ( و شاید متاسفانه بسیاری ! ) از اساتید دیگر که چشم به گذشته و تکرار بی مایه و خواب آور ِ آن دارند ، جدا کرد.
ما نسل ِ جوان و قدرشناس ایران از شور و سرمستی ِ علیزاده که باعث شور زندگی در ما شده است نهایت تشکر را داریم.
باشد که او هیچگاه بازنایستد.

چهار مضراب بيات ترك
تصنيف فلك
تصنيف برادر / با صدای محمد رضا شجريان
درآمد اول شور / اجرا با تار
درآمد دوم شور