آقای فرمان آرا حسابی دست كم گرفتنمان،انگاری همه هیچ نمی دانیم.نه، شاید هم تقصیر من وتو وفرمان آرا نیست ،تقصیر آن ۱۵ دقیقه ایست كه نیست شده است،تقصیر همه مردانی ست كه فكر می كنندبیش از ما می دانند، بیش از ما می فهمند .
به هر حال ما همین فیلم را به نقد می كشیم.
برخلاف نظر بهروز افخمی كه به فیلم – داستان علاقه زیادی دارد ، فرمان آرا نشان داده است كه بیشتر به دادزدن،شعاردادن به صورت مدرن ودرآخر درددل كردن علاقه دارد.شخصیت های فیلم خانهای روی آب یكی پس از دیگری وارد كادر می شوند و هنوز جان نگرفته اند شروع به بهانه جویی ودرددل ودادوفریاد می كنند ، گناهی پشت گناه دیگر. تنها برای آرامش خاطر آقای دكتر . فضای فیلم همچون یك مصاحبه غیر مستقیم است .آنچنان كه در یكی از صحنه ها دكترسپیدبخت به مادر و دختری كه مشغول داد و فریاد! هستند، می گوید: « با من هم كار داشتید؟ »
از نظر نویسنده مطلب ،بسیاری از وقایع وعوامل فیلم غیرقابل باور وزاید نشان می دهند،برای نمونه ، چرا ژاله بایدنقشه قتل دكتر سپیدبخت را بكشد،حضور شخصیت پدرژاله نشان دهنده چیست؟فضای كوچه ای كه معتادان در آن قرار دارند غیرقابل باور ومصنوعی است و…
وآیا مهمترین نشانه گناهكار بودن یك مرد كروات زدن!! است ،یا لخت راه رفتن در اتاق خواب،وبه راستی فرمان آرا كه سال ها درامریكا زندگی كرده است كروات نمی زند.(این نشانه دستمالی شده وهمیشگی مردان فاسد وبدمن در سینما وتلویزیون ایران است:كرواتی بودن.از فرمان آرا انتظار نداشتیم.)
هنوز هم درفكرم كه آن همه سیمرغ بلورین به خاطر چه بوده است. (به استثنای بازی رضا كیانیان)
* زیباترین صحنه فیلم ، صحنه ابتدایی فیلم است.تصویر پرده تاریك وصدای گرم احمدشاملو كه تمامی فیلم را با كلام خویش بازگو می كند.همچون یك نقاله خوان.
كلیشه سازی
اكثر مجلات سینمایی در شماره های اخیر خود مطلبی را در مورد هدیه تهرانی نوشته اند. دچار سردرگمی شده ام، نمی دانم این زنجیره چگونه به هم متصل شده است. آیا همه سینماگران و منتقدان عقیده دارند كه سینمای ایران هدیه تهرانی را نابود كرده است؟ چطور و باچه دلیلی؟ اگر بازیگری كه تمامی راه های موفقیت را در پیش روی دارد ،از تمامی امكانات موجود سینما می تواند استفاده كندو…اما خود خواسته كلیشه ای می شود،درافكار مادی و مالی غوطه ور می شود تقصیر سینمای ایران وتماشاگران سینما و سینماداران و هزاران هزار نفر دیگر است جز شخص بازیگر؟هدیه تهرانی چطور وبا چه شیوه ای توسط سینمای ایران به تكرار كشیده شد؟ ما كه از تمامی مقاله ها ومطالب دوستان منتقد در این مورد هیچ نفهمیدیم. شاید هم تقصیر از ماست.
به امید روزی كه ایرانی آزاد باشد. نویسنده سینمایی آزاد باشد و هنرمند آزاد باشد.
