تظاهرات ضدجنگ در سراسر جهان ، گذشته از پیام انسانی آن برعلیه جنگ و حمایت از مردم بی دفاع و بی گناه ، نمایشی زیباست از اتحاد مثال زدنی مردم جهان که نه در قالب کشور و سیاست ملی خود بلکه در قالب بیان یک حکم انسانی حرکت می کنند ، مردمی که با اشتراک خود در حس نوع دوستی ، ملیت ، نژاد و مذهبی یکسان پیدا کرده اند تا در مقابل همه پلیدیهای سیاست بایستند ، سیاستی که در حقیقت هیچگاه برای آزادی و شرافت انسانها ارزشی قائل نبوده است.

برگرفته از مصاحبه ای از مجله نیوزویک آمریکا با « مایکل کازین » استاد تاریخ دانشگاه جرج تاون ، در خصوص ارزیابی تظاهرات ضدجنگ : ( بعد ازآغاز جنگ )

N.W : چگونه جنبش ضدجنگ در روزهایی که از جنگ گذشته تغییر کرده است؟

M.K : مهمترین جهت جنبش در حال حاضر بصورت تاکتیکی است مردمی که دستگیر می شوند ، اما به نظر من این تاکتیک نتایج لازم را در بر نخواهد داشت نافرمانی جمعی که هدف آن توقف جریان کار به طور عادی است حقه ای است که بار اول که انجام می شود ، مشاهده می شود که مردم به آن توجه می کنند ، اما اگر همین عمل را ادامه دهید ، در این حالت ، تاکتیکی تکراری و حتی عصبی کننده می شود حتی برای آنهایی که ضدجنگ هستند.

N.W : اگر این اعمال نتیجه بخش نیست ، چطور این اعتراضات می توانند ثمربخش باشند؟

M.k : شاید شکایتی به کنگره برای تحت تاثیر قرار دادن آنها عملی باشد ، شاید . به طوری که این عمل ، در مورد جنگ ویتنام هم صدق کرد . جنبش ضدجنگ موفق نخواهد بود در حالی که جنگ به خوبی پیش می رود ، و اگر نظرات صحیح باشند ، اکثر آمریکاییها از جنگ حمایت خواهندکرد.

برگرفته از مصاحبه ی دیگری از مجله اجتماعی آمریکا با « هاوارد زین » از تاریخ شناسان معروف و نویسنده : ( قبل از آغاز جنگ)

ـ آیا تظاهراتی مانند ۱۵ فوریه تاثیری بر روی تصمیم دولت بوش در مورد جنگ خواهد داشت؟

H.Z : در حال حاضر هیچ تاثیر ملموسی بر دولت بوش دیده نمی شود آنها به اعزام بیشتر سربازها به منطقه ادامه می دهند . معمولا در این مواقع ، به ندرت کسی می تواند این اثر را متوجه شود چون حاکمان قدرت نهایت تلاششان را می کنند تا نشان دهند هیچ اهمیتی به این تظاهرات نمی دهند . از نظر سیاسی این موضوع بسیار مهم است . زیرا آنها احساس می کنند اگر نشانه ای از عدم قاطعیت برای انجام عمل ، از خود بروز دهند ، فقط باعث افزایش تظاهرکنندگان می شوند.

به نظر من دولت بوش به این تظاهرات اهمیت می دهد ، البته در خفا . من براساس اسناد تاریخی اینطور حدس می زنم . برای نمونه در طول جنگ ویتنام ، وقتی اعترضاتی صورت گرفت ، نیکسون همواره می گفت من هیج اهمیتی به این اعتراضات نمی دهم . بعدها ، این موضوع اشکار شد ، وقتی خاطراتش را نوشت ، که قابل مشاهده است که او نگرانی بزرگی از این تظاهرات داشته و آنها در واقع در تصمیمات او نقش داشتند . این که این اعتراضات بر دولت بوش تاثیر داشته باشد یا نه معلوم نیست اما آنها مجبورند که در اینباره فکر کنند ، صحبت کنند و نگران باشند.

... و اهالی دهکده جهانی هنوز بر مواضع خود پافشاری می‌کنند و یک قدم از خواسته انسانی خود پایین‌تر نمی‌آیند.