هر چند در سالهای اخیر ورزش فوتبال پیشرفتهای زیادی داشته و تبلیغات گسترده ای همواره فوتبالیست ها و طرفداران فوتبال را به بازی و رفتار جوانمردانه تشویق كرده است، اما انگار هنوز برای ریشه كن كردن معضل نژادپرستی در فوتبال اقدام جدی نشده است و بازیكنان رنگین پوست همواره مورد بی احترامی عده ای از تماشاگران افراطی و نژادپرست قرار می گیرند.
بیست و یک مارس روز بین المللی رفع تبعیض نژادی است و این می تواند بهانهای برای پرداختن به این موضوع باشد.
درسالهای اخیر همواره شاهد اخباری در این زمینه بوده ایم. تیفوسی های ایتالیایی و تماشاگران متعصب انگلیسی همواره بیشترین میزان رفتار نژادپرستانه را داشته اند. باشگاه لازیو ایتالیا معمولا از در اختیار گرفتن بازیكنان سیاه پوست خودداری كرده است. به عنوان مثال هنگامی كه آرون وینتر ملی پوش سابق هلند قدم به المپیك رم گذاشت خود را مقابل شعارهای نژادپرستانه طرفداران خودی دید! و این مسئله حضور وی در باشگاه را بسیار كوتاه كرد . هرچند طی سالهای اخیر تا حدودی اوضاع بهتر شده است اما مدیران باشگاه های ایتالیایی هنوز با احتیاط در این مورد عمل می كنند و هنگامی كه فابیو لیورانی هافبك سیاه پوست سابق پروجا حتی با ملیت ایتالیایی و سابقه بازی در تیم ملی به لازیو پیوست حساسیت هایی را ایجاد كرد. درلیگ برترانگلیس نیز هرچند تعداد بازیكنان رنگین پوست بسیار زیاد است و حتی اكثر آنها ملیت انگلیسی دارند اما باز هم از شعارهای تماشاگران نژادپرست در امان نیستند. نكته جالب اینجاست كه تعداد زیادی از بازیكنان كلیدی تیم ملی این كشور مانند سول كمپل، ریوفردیناند، اشلی كول و امیل هسكی سیاه پوست هستند.
این مسئله حتی درمیان بازیكنان نیز وجود دارد ، درهمین چند هفته گذشته رابی سویج بازیكن ولزی و بداخلاق بیرمنگام با تحریك دابلین مهاجم سیاه پوست آستون ویلا باعث واكنش متقابل وی شد و در ادامه اخراج دابلین رادر پی داشت. حتی این رفتار به خارج از محیط ورزشی هم كشیده شده است. حمله بیرحمانه لی بویر و جاناتان وودگیت بازیكنان سابق لیدزیونایتد به دانشجوی پاكستانی و مجروح كردن وی در سال گذشته و در ادامه مجازات نه چندان جدی كه برای آنها در نظر گرفته شد نمونه گویایی است.
پنجم مارس درلندن كنفرانسی در مورد مقابله با نژاد پرستی و ارائه راه كارهای مناسب دراین زمینه تشكیل شد و مهمانانی مانند جان فرانكو زولا، مارسل دسایی (چلسی) و اشلی كول (آرسنال) در این كنفرانس حضور داشتند. به عنوان مثال مارسل دسایی بازیكنان را به مبارزه با نژادپرستی فراخواند. این اقدامات و برگذاری جلسه هایی به این شكل اگر ادامه پیدا كند و جنبه رسمی تر به خود بگیرد می تواند تاحدود زیادی مؤثر باشد. از دیگر كارهای جالب در این زمینه نشان دادن كارت قرمز بازیكنان نروژ در یكی از بازیهای خود به نژادپرستان بود. به هرحال امیدواریم با راه كارهای منطقی، توجیه و یا مقابله شدید با این رفتارها، شاهد محیطی سالم و به دور از افكار نادرست و زشت نژادپرستانه در میادین ورزشی باشیم.
