در هر جامعه ای ارزشهایی وجود دارند که بر اساس معیارهای مختلفی از جمله مذهب، فرهنگ و ... ، در برهه های زمانی مختلف به وجود می آیند.
این ارزشها مواردی هستند که اکثریت قریب به اتفاق یک گروه و در سطحی عام تر یک جامعه به آنها پایبند هستند و احترام می گذارند و حتی در بعضی موارد آنها را مقدس می شمارند.
اما مسئله مهم این است که چطور یک ارزش به ضدارزش تبدیل می شود. مسئله ای که در جامعه ما روز به روز بیشتر احساس می شود. این که چه کسانی مسبب این مسئله هستند بستگی به آن ارزش دارد: مسئولین، رسانه های جمعی و حتی گروه های کوچک یک جامعه.
برای نمونه و با توجه به اتفاقات چند روز اخیر، روز جشن نیکوکاری را مثال می زنم.
همانطور که همگی می دانیم کمک به همنوعان، از ارزشهایی جهانی محسوب می شود و یک خصیصه انسانی است به طوری که اصول آن ربطی به نژاد، فرهنگ یا مذهب خاصی ندارد. در همه نقاط دنیا و در میان ملل مختلف، دستگیری از محرومین ارزشی بزرگ به شمار می آید و در ایران هم، مردم علاقه زیادی به کمک و مساعدت نیازمندان دارند و در هیچ مقطعی از هیچ کمکی دریغ نکرده اند. اما در کنار این بحث، مسئله تبدیل به ضدارزش خودنمایی می کند، رسانه های جمعی خصوصا صدا و سیما ـ که البته ظاهرا هدفی جز تشویق بیشتر مردم برای شرکت در این مراسم ندارد ـ ضربه های جبران ناپذیر و البته ناآگاهانه ای به برخی ارزشها، از قبیل مسئله مذکور، وارد می کند.
تبلیغات در حد متعادل خود تاثیر خوبی دارد اما زیاده روی در آن فقط نتیجه عکس به بار میآورد.
اینکه در یک کشور به تدریج ارزشهای بزرگ مذهبی، فرهنگی یا ملی زیر سوال برود و تبلیغات سوء نیز وضع را وخیم تر کند، خطر فرهنگی بزرگی است که نمی خواهیم باورش کنیم. ضدارزشهایی که روز به روز بیشتر می شوند و در عقاید اولیه مردم هضم می شوند ...!
مثلا حضور افراد نیکوکار در مقابل دوربین و معرفی و تشویق آنها به جز خدشه دار کردن یک احساس پاک چه معنای دیگری می تواند داشته باشد؟ اینكه تماشاگران این برنامه ها ریا و خودنمایی را از یك عمل خیر خواهانه و انسانی برداشت کنند نه نفس آن عمل را، جز تبدیل شدن ارزش به ضدارزش و ضدارزش به ارزش چه معنای دیگری می تواند داشته باشد ؟
... و مسائلی که همچنان ادامه دارد.
