براي کسي که همواره روبروي مانيتور مي نشيند و در ميان اشعار و در حقيقت احساسات ديگران به دنبال لغزش مي گردد, در مقابل چشم تيز بين مخاطبان قرار گرفتن کار سختي ست ! اما اين تجربه آنقدر هيجان انگيز است که نمي توان در برابرش مقاومت کرد !
به هر حال ....
اين هفته به سراغ دفتر سالخورده ي قلم فرسايي هايم رفتم و قطعه اي را که برايم بسيار عزيز و خاطره انگيز بود انتخاب کردم .
زبان اين اثر کهنه است !
اما در دوره اي که اين شعر را سرودم به دنبال اين زبان بودم و براي رسيدن به زبان شعرم آشنايي با زبان مهدي اخوان ثالث و اساتيد شعر نيمايي را لازم مي دانستم - اگر چه هنوز هم در اين راه به موفقيت نرسيدم - اما شباهت تعابير به زبان اين عزيزان کاملا اتفاقي و در حقيقت ناشي از تاثير غير مستقيم آثار در ضمير نا خود آگاه من است .
منتظر راهنمايي هاي شما هستم .
آخرين اوج :
لحظه ها آرام ,
بر شهبال شاهيني كه در شهر شهامت روزگاري آشياني داشت ;
مي لغزند .
در سكوت سربي قلبش ,
صداي مرگ مي بارد .
افق با آن شكوه سرد و پوشالي
كه روزي اوج پرواز و نيازش بود ;
كنون باري چه ای تلخ است.
شعاري پوچ ;
مجلسي, با ظاهري زيبا و زر پوشيده در سوگ اميد اوست .
در هجوم لشكر بي رحم تنهايي ;
بي دفاع و بي پناه و با غمي پنهان ;
در ميان سينه ي سنگي كه جنسش دل سپردن نيست ;
نغمه اش, آواز حزن انگيز مجروحيست بي سامان .
در ميان سينه اش,
نقاش بي رحم زمان
ترديد را جان داده و
او
را ميان برزخ بودن رها كرده ...
مسگر تاريخ ,
نقشي از نبودن را
به روي چشم ها يش
روزگاري دور
حك كرده ...
ديربازي
آسمان جولانگه و
تخت و شكوهش , كوه و
تاجش , ماه و
تنها آرزويش ,
اوج تا آن سوي دنيا بود .
آرزويش بود پر گيرد ميان دشت سرسبزي
کكه دستاني ميان لاله هايش نور پاشيده ...
... ولي حالا
ميان سينه اش
حتي
اميد ديدن مهتاب امشب نيز پوسيده ...
نقدی از دکتر بهرام پرور :
شعر نسبتا خوبي ست . در اين شعر جند نكته مثبت هست مثل رعايت تقريبا صحيح موسيقي دروني شعر ( جز يكي دو مورد كه رواني موسيقي در هم مي شكند !) ، استفاده از تكنيكهايي مثل واژ آرايي - به خصوص در بند اول ( بر شهبال شاهيني كه در شهر شهامت روزگاري آشياني داشت ) توالي (ش) ها فضايي آهنگين مي سازد كه البته يادآور نغمه باد روي بالهاي شاهين هم مي تواند باشد – و همچنين استفاده از تكنيك داستان سرايي براي حفظ انسجام شعر و ارتباط عموديش و البته تصوير سازيهاي نسبتا خوب در نيمه دو شعر .
از نكات منفي شعر : در شعر – حكايت همانقدر كه شعر مهم است داستان هم اهميت دارد و بايد واجد تعليق و ساير خصوصيات يك داستان باشد . اين داستان چندان از لحاظ بن مايه هاي داستاني قوي نيست . ديگر اينكه سهل گيري در تركيبات و جمله سازيها ديده مي شود چنانكه در بعضي از قطعات احساس مي شود كه سلاست و رسايي مفهوم براي حفظ موسيقي و وزن دروني شعر از دست رفته است و كلماتي كم يا زياد شده اند مثل : (تنها آرزويش , اوج تا آن سوي دنيا بود) كه قاعدتا مقصود ( اوج گرفتن تا آن سوي دنيا ) مي باشد . اين تساهل در ايجاز كار نيز گاهي خلل ايجاد كرده است مثلا (بي دفاع و بي پناه و با غمي پنهان ) كه تمام اين صفات در فضا سازي آفريده شده اند و نياز به تكرارشان نيست .
به طور مختصر ،اين شعر شعر خوبيست كه با اندكي تصحيح بهتر هم خواهد شد .
نقدی از اشکان نيري :
اين شعر با رويکردي نيمه اسطوره اي و با زباني فخيم و روان, راه خود را آرام باز مي کند .
تشبيهات و تصوير هاي شعري با وجود زيبايي, گاه بسيار پيش پا افتاده هستند . بطور مثال: ( سکوت سربي )( بازيچه اي تلخ)( شعاري پوچ )( نقاش بي رحم زمان ) و .... توسط شاعراني مانند مهدي اخوان ثالث و احمد شاملو بکار برده شده اند . اما در نهايت نکته اي که شعر را از پيش پا افتادگي نجات مي دهد گسترش آرام, روان و صادقانه ي تصاوير شعريست .
در بستر شاهيني در حال مرگ فلاش بکي کوتاه و غم انگيز وجود دارد به گذشته هاي پر شکوه و پر آرزوي او .
در بند آخر شعر شاعر به رواني و زيبايي به حال باز مي گردد و تصوير آخر که به نظر من بهترين و موثر ترين تصوير اين شعر است را مي آفريند .
از نظر من نقطه ي قوت شعر رواني و فخامت زبان و نقطه ضعف آن پيش پا افتادگي و گاه گنگ بودن تصاوير و تشبيهات آن است.
موفق باشيد .
