سرانجام تورنمنت كارلزبرگ هم بعد از حرف و حديث هاي بسياري كه قبل از آغاز جام در مورد شركت كردن و يا نكردن ايران در آن شنيده ميشد تمام شد و قهرمان خود را شناخت؛همان حرف هاي تكراري در مورد اسپانسر آن(كارلزبرگ توليد كننده نوشيدني هاي الكلي است). و هنوزهيچ كس نميداند اين بازي هاي بيمزه و تكراري مسئولين ورزش كشور با نام و مارك شركتهاي خارجي تا كي ادامه دارد؟
اگر بخواهيم خاطرات خود را از اين جام مرور كنيم اول از همه بازي يكدست و زيباي تيم جوان ايران در اكثر دقايق جام را به خاطر مي آوريم/رفلكس هاي ديدني ميرزاپور؛استارت هاي انفجاري كعبي؛بازيهاي تاثير گذار نكونام و نويدكيا در ميانه ميدان و تكنيك منحصربه فرد خداداد..فوتبالي كه هميشه آرزوي ديدن آن را داشتيم.وقتي معدل سني تيم(۲۲ سال)را نگاه ميكنيم بيشتر اميدوار ميشويم.نكته اميدوار كننده ديگر حفظ اسكلت اصلي قهرمان آسيادر اين جام بود(البته غيرازكاظميان وبداوي!).و اين گونه بود كه ردپاي برانكو را در حركت تيم احساس كرديم؛مربي كه فراري اش داديم و بايد مدت ها افسوس بخوريم كه چرا تا يك مربي خارجي به مرحله شناخت كامل از فوتبال كشور و پياده كردن برنامه هاي خود ميرسد به راحتي كنارش ميگذاريم و شرايط را براي همكاري بيشتر غير ممكن ميسازيم...البته بي انصافي است اگر هيچ سهمي براي همايون خان نگذاريم و نظمي كه در تيم ايجاد كرده بود را ناديده بگيريم؛همچنين دعوت از خداداد كه جاي كريمي را با حركات زيباي خود خالي نگذاشت!
خاطرات ديگر ما از جام به بازي اول با دانمارك برميگردد و حركت جوانمردانه (وينگهورست) كاپيتان دانمارك كه پنالتي مشكوك به دست آمده توسط تيمش را با حركتي غيرقابل پيش بيني به بيرون زد و با اين كار احتمالاجايزه بازي جوانمردانه را از همين حالا براي خود نگه داشته است.هرچند دوست داشتيم به جاي تيم منتخب باشگاه هاي دانمارك؛چشممان به جمال بازيكنان معروف اين كشور مانند ـ توماس هلوگ؛مارتين يورگنسن؛توماسون و... ـ روشن ميشد كه نشد!البته همين تيم نيز نشانه هايي از فوتبال استخوان دار تيم هاي منطقه شمال اروپادر خود داشت كه به هر حال حريف قدرتمندي براي ايران بود و البته شايد همين تبليغ بازي فيرپلي براي دانمارك كافي باشد كه آنها هم بهره خود را از جام هنگ كنگ برده باشند!.نكته ديگري كه از تورنمت كارلزبرگ به خاطرمان ميرسد فوتبال خشن و خطرناك اروگوئه است كه بيشترين توجه را به خود جلب كرده بود.گلايه هاي بازيكنان ايران از نحوه بازي آنها؛تكلهاي خطرناك و حركات ناجوامردانه؛دعواها و جنجال هايي كه هرگاه خواستند در زمين نمايش دادند و قهرماني خود را زير سوال بردند؛البته انتظار ديگري از نماينده امريكاي جنوبي نميرفت؛فوتبال اين كشور همواره به عنوان فوتبالي خشن در جهان شناخته شده است وبازيكناني مانند - پائولو مونترو؛ سباستين آبرئو و داريو رودريگوئز - از دل همين فوتبال بيرون آمده اند و كلكسيون كارتهاي رنگي كه نشانه اي از همين سبك بازي است.حضور در ۱۰ دوره جام جهاني و قهرماني در ۲ دوره آن ؛ميزباني اولين دوره جام جهاني از افتخارات اروگوئه است كه البته در سالهاي اخير افت فاحشي داشته است و غير ازظهور گاه و بيگاه چند تك ستاره دست آورد ديگري نداشته است و به نظر ميرسد اين سبك بازي خشن آنها( كه حتي طرفداران آنها را با نام اوباشان بي كله ميشناسند) ديگر موفقيتي حداقل در بازيهاي بين المللي براي آنها در بر نداشته باشد.
به هرحال اين تورنمت هم با توجه به نايب قهرماني كشورمان بازهم اميدوار كننده بود و البته ظاهرا فعلا خبري از بازيهاي ملي نيست و بايد منتظر آغاز نيم فصل دوم ليگ برترومعرفي چهره هاي جديد و كارآمد به فوتبال كشور باشيم.همچنين بايد به فكر مسابقات مقدماتي المپيك آتن باشيم كه احتمالا اكثر بازيكنان آن از همين تركيب بيرون مي آيد و البته اول بايد تكليف مربيگري اش مشخص شود كه به نظر ميرسد فعلا خبري نيست و همه چيز در حد حرف و شايعه است.به اميد روزي كه ايران با دلسوزي بيشتر مسئولان و فراهم كردن امكانات مورد نياز جايگاه حقيقي خود در فوتبال آسيا را به دست آورد...فعلا اميدواريم!