گروه موسیقی اوهام در سال ۱۳۷۶ در تهران بوسیله‌ی شهرام شعرباف (گیتار و آواز) به همراه شاهرخ ایزد خواه (گیتار) و بابک ریاحی پور (گیتار باس) شکل گرفت.

گروه اوهام بر مبنای تلفیقی از موسیقی راک و موسیقی سنتی ایران کار خود را شروع کرد. آنها شاید اولین گروه ایرانی بودند که بدون واهمه و محافظه کاری آلات موسیقی راک مانند گیتار و درامز را همراه با ادوات موسیقی سنتی مانند سه تار، تار، کمانچه و دف نواختند.

در سال 1377 اوهام کارهای خود را در آلبومی به نام (نهال حیرت) جمع آوری کرد.

با وجودیکه این آلبوم در سراسر ایران شگفتی و تحسین بسیاری از طرفداران و علاقمندان به موسیقی را جلب کرد اما نتوانست از صافی وزارت ارشاد اسلامی عبور کند. آنها حتی نتوانستند اجازه ی برگزاری یک کنسرت در شهر تهران را بدست بیاورند.

پس از 3 سال تلاشهای مداوم اعضای گروه و بخصوص شهرام شعرباف برای دریافت مجوز و شکستهای پیاپی آنها در این راه بالاخره در سال 1380 شهرام شعرباف ناامید از کار در ایران ویزای کانادا مهیا کرد و رفت تا به شاهرخ ایزدخواه که زودتر از او از ایران دل کنده بود بپیوندد.

بابک ریاحی پور، یکی از بهترین و پرسابقه ترین نوازنده های گیتار باس در ایران، در همان سال رسما از گروه کناره گیری کرد و ترجیح داد به کارهای انفرادی و پراکنده ی خود در ایران بپردازد.

بابک ریاحی پور در صحبتی دلیل جدایی خود را از گروه، فلسفه ی حضور راک تلفیقی در داخل ایران گفته است و اینکه حضور موسیقی اوهام در فضای موسیقی خارج از ایران چیز تازه و جدیدی نیست.

آن دو (شهرام و شاهرخ) در کانادا با اعضای خارجی جدید و حرفه ای کار خود را شروع کردند. در اولین گام آلبوم (نهال حیرت) که در ایران خارج از استودیو و در خانه ضبط شده بود را بصورت استودیویی در سی دی و نوار کاست ضبط و منتشر کردند. چند آهنگ از این آلبوم نیز بصورت حرفه ای تبدیل به کلیپ ویدیویی شد.

اما بدلیل اینکه این آلبوم قبل از انتشار رسمی بصورت غیر رسمی و زیرزمینی در ایران و کشورهای دیگر پخش شده بود و وب سایت تازه تاسیس و زیبای آنها نیز ترانه ها را بصورت (فری دانلود) در اختیار می‌گذاشت، این آلبوم سروصدای تازه ای برپا نکرد!

و اما کمی هم در مورد نوع موسیقی و کارهای اوهام:

اوهام در اولین آلبوم خود شعرها را بصورت اختصاصی از بزرگترین شاعر ایران و بلکه جهان یعنی حافظ شیرازی انتخاب کرد. چنین انتخابی در جبهه بندی بر له و علیه این گروه تاثیر بسزایی داشت. عده ای معتقد بودند که به شعر حافظ و سنتهای ایرانی توهین بزرگی شده و عده ای نیز برخلاف گروه اول معتقد بودند اوهام خدمت بزرگی از راه، به روز کردن اشعار کهن ایران، به فرهنگ ایرانی کرده است!
عده ای نیز در بحثهای تخصصی بر له یا علیه این گروه داد سخن دادند!
البته تمامی این جدالها تنها از طریق وب سایتهای ایرانی و رادیوهای خارجی و منابع غیر رسمی دنبال میشد چرا که صدا و سیما ، روزنامه ها و کل خبرگزاریهای کشور اسلامی ما بسیار پاستوریزه هستند!
از میان خیل مطبوعات ایران تنها مرحومین (تماشاگران و حیات نو) _ که روانشان قرین رحمت باد_ به اوهام و نقد آنها پرداختند و همچنین هفته نامه ی نسل سومی چلچراغ! - خداوند عمر 100 ساله به آنها دهاد!-
موسیقی اوهام را شاید بتوان در حیطه ی (سافت راک) یا ( آلترناتیو راک) تقسیم بندی کرد.
در آخر جدای از اشکالات اساسی (مانند فالش خواندن اساسی خواننده!) که این گروه در پایه گذاری راک ایرانی دارند اما بنظر شخصی بنده ارزش کار آنها را باید در تلاش صادقانه در پاسخ گویی درست به نیاز جوانهای ایرانی و باز کردن راه برای سایر موسیقیدانان و خوانندگان متفاوت ایران جستجو کرد.
قضاوت اصلی را مانند عاقلان قوم(!) به تاریخ و گذشت زمان می‌سپاریم.

یا حق

منبع:
www.o-hum.com

از گروه اوهام بشنوید:

1. درویش
2. گفتم غم تو دارم
3. الا یا ایها الساقی