استاد غلامحسین داریوشی مشهور به بنان به سال 1290 خورشیدی در تهران بدنیا آمد.او در خانه ای رشد کرد که آنجا محل آمد و شد هنرمندان بزرگ بود. اولین کسی که به استعداد موسیقیایی غلامحسین پی برد، مرتضی نی داوود - نوازنده برجسته تار - است. او از پدر غلامحسین - بنان الدوله- خواست تا اجازه دهد با وی موسیقی کار کند. بدین ترتیب، غلامحسین در یازده سالگی اولین درس موسیقی را فرا میگیرد. بعدها فن تلفیق و طرز ادای شعر را از میرزا طاهر رسایی ( ضیا الذاکرین) آموخت و مدتی هم از ناصر سیف، کسب فیض کرد.

استعداد ذاتی، پرورش در خانواده ای هنردوست و برخورداری از تعالیم صحیح موسیقی، دست به دست هم داد تا از بنان در عرصه موسیقی ایران، هنرمندی توانا بسازند. صدای بنان کوتاه و بم و دارای حالتی است که برای ظرافتهای آواز ایرانی بسیار مناسب میباشد. شادروان حسینعلی ملاح در مورد کیفیت صدای بنان میگوید: «شاید بتوان از دیدگاه زیبا شناسی، صوت خوش بنان را به خطی منحنی تشبیه کرد که عاری از هرگونه زاویه است و شنونده مطلقأ زبری، درشتی یا عدم نرمش در آن احساس نمی‌کند.»

روح الله خالقی در سال 1321 - که معاون اداره کل موسیقی کشور بود - از عبدالعلی وزیری شنیده بود که بنان صدای خوشی دارد و علی نقی وزیری، برادر همسر اول بنان هم این موضوع را تأیید و بنان را به خالقی معرفی میکند. بنان به رادیو میرود و با حضور صبا و ویولن سحرآمیز و لطیفش امتحان میدهد. بنان پذیرفته شده و به رادیو دعوت می‌شود.

استاد بنان پس از تأسیس انجمن موسیقی در سال 1323 و تأسیس هنرستان موسیقی در سال 1328 به دست روح الله خالقی به فعالیت در این دو مرکز پرداخت. در سالهای فعالیتهای حرفه ای، او بیشتر به شیوه آواز ادیب خوانساری متمایل شد؛ و در ردیف، از استاد صبا تأثیر پذیرفت و سرانجام به سلیقه خود شیوه ای را پی ریزی کرد که او را از دیگر خوانندگان هم عصرش متمایز ساخت.

در کارنامه هنری بنان، بالغ بر 150 اثر به ثبت رسیده که در برنامه های موسیقی ایرانی، گلهای جاویدان، گلهای رنگارنگ و گلهای صحرایی اجرا شده است. او ابتدا تمایلی به اجرای تصنیف و ترانه نداشت و تنها آواز میخواند؛ اما با تشویق خالقی کم کم به تصنیف و قطعات ضربی روی آورد و حاصلش آثار زیبایی شد که در کارنامه پربارش ثبت است.

27 آذر ماه 1336، وقتی بنان با اتومبیل شخصی اش در جاده ی کرج مشغول رانندگی بود با کامیونی تصادف کرد و در این حادثه چشم راست خود را از دست داد و به همین خاطر همیشه از عینک دودی استفاده می‌کرد.

الهه ناز:

شعر: کریم فکور
آهنگ: اکبر محسنی
دستگاه: مایه دشتی
برای شنیدن اینجا را کلیک کنید.

بهار دلنشین:

شعر: بیژن ترقی
آهنگ: روح الله خالقی
دستگاه: مایه اصفهان
برای شنیدن اینجا را کلیک کنید.

ای ایران:

شعر: حسین گل گلاب
آهنگ: روح الله خالقی
دستگاه: مایه دشتی
وقتی در سال 1323 ایران تحت اشغال متفقین بود. بعدازظهر یکی از روزهای تابستان در خیابان شاهد حرکات دور از نزاکت بعضی از سربازان خارجی با مردم بودم. از ناراحتی نمیدانستم چه کنم، بی اختیار راه انجمن موسیقی را که تازه تأسیس شده بود، پیش گرفتم. وقتی خالقی مرا دید گفت: چرا ناراحتی؟ واقعه را برای وی تعریف کردم. وی گفت: ناراحتی تأثیری ندارد بیا کاری کنیم و سرودی بسازیم. این بود که سرود ای ایران خلق گردید. ( دکتر حسین گل گلاب به نقل از خاطرات نواب صفا.)
برای شنیدن اینجا را کلیک کنید.