پيش از بازي:
هفته منتهي به بازي مهم دربی تهران و به عبارتي مهمترين بازي فوتبال ايران در حالي آغاز شد که هيچ يک از دو تيم در شرايط مطلوبي قرار نداشتند. استقلال با مساوي برابر ذوب آهن و پرسپوليس با شکست برابر سپاهان، در وضعيت نا مساعدي به سر مي بردند.
عليرغم نتيجه بهتر استقلال، پرسپوليس از وضعيت روحي و رواني بهتري برخوردار بود، چرا که با مساوي استقلال زمزمه هائي مبني بر بازگشت منصور پورحيدري به استقلال شنيده مي شد. از طرف ديگر در پرسپوليس هم آرام آرام آمدن يک مربي خارجي جدي شد و 3 روز مانده بازي، مربي آلماني به نام اشميت وارد ايران شد(هر چند که بعيد به نظر مي رسد که تهديدي براي علي پروين باشد و اين همان عامل برتري روحي پرسپوليس بر استقلال بود و يا به عبارتي برتري پروين بر کوخ).
در وراي اين مسائل، مسئله بزرگ قبل از این بازي( و قبل از هر بازي اين دو تيم در 3-4 سال اخير) نگاه امنيتي و مجرمانه به اين بازي بود، در حدود 5 روز مانده به بازي هنوز مشخص نشده بود که بازي در تبريز برگزار مي شود يا نه، برگزاري جلسه دوستانه(وکاملا بدون دليل) قبل از بازي ناشي از همان نگاه منفي به اين بازي بود، با جمع بندي تمام اين مسائل و با ذکر اين نکته که پروين و کوخ به تنها چيزي که ذهنشان را مشغول نکرده بودند، ارائه يک بازي زيبا بود، سوت آغاز بازي زده شد!
بعد از بازي:
شايد اولين موردي که بعد از پايان بازي به چشم آمد، صحبتهاي تند و تيز رولند کوخ بود که شديدا بازي را زير سئوال برد و مدعي شد که نتيجه از قبل معلوم شده بوده، صحبتي که چند روز بعد واکنش فدراسيون فوتبال را در پي داشت و پاي کوخ را به کميته انضباطي باز کرد، بعد از اين مورد تازه و نو که بي سابقه بود و هيچيک از مربيان داخلي و خارجي(از جمله چيرو) اجازه و جرات ابراز آنرا نداشتند، مسئله پنالتي و خطاي انجام شده بر روي بهروز رهبري فرد هم انعکاس وسيعي داشت، از طرفي عده اي عقيده داشتند که پنالتي صد در صد بوده و از طرفي عده اي از کارشناسان حتي بر اين عقيده بودند که بايد به رهبري فرد اخطار هم داده مي شد. از ديگر حواشي بعد از بازي، مسئله فحاشي هاي بازيکنان دو تيم بود که متاسفانه به مسئله اي فراگير در فوتبال ايران تبديل شده است . به عبارتي ديگر زبان يکي از ابزار مهم براي پيشرفت در فوتبال ايران، شده است! کاملا آشکار بود که بازيکنان دو تيم در کمال خونسردي و رو در روي يکديگر از خجالت هم در مي آمدند.
نتيجه:
هر چند که براي انتخاب اين عنوان(نتيجه) براي اين بخش بسيار با خودم کلنجار رفتم، ولي لغت ديگري را مناسب اين قسمت پاياني نديدم، از طرفی اصلا قصد نتيجه گيري ندارم و از طرف ديگر...
اما در پايان به تنها چيزي که مي شود اشاره کرد اين است که از همه مسئولان و دست اندر کاران اين بازي خواهش کنيم که حساسيت و هيجان را ازاين بازي نگيرند و با ترتيب دادن جشنهاي دوستي و مسائل بي مناسبت ديگر، اين بازي را خراب نکنند. اين بازي هيچ وقت زيبا از آب در نيامده، پس حداقل هيجان و دلهره اش را بگذاريد بماند، خواهش می کنیم بگذاريد 90 دقيقه هيجان را تجربه کنيم، بگذاريد سالي دو بار دلمان را به اين بازي خوش کنيم، بگذاريد نتيجه اين بازي در ميدان مسابقه هويدا شود!