خب به سلامتی با کمک برادران و خواهران جان بر کف و با مدد الهی این صفحه ورزشی مستقل شد و قرار است که از این هفته به بعد به صورت مستقل! در خدمت شما عزیزان باشیم. در ابتدا لازم است که در مورد روش کار این صفحه توضیحی کوچک بدهم و بعد سراغ روال اصلی برویم، این صفحه به رویدادهائی که در دو هفته گذشته در ورزش ایران و جهان رخ داده می پردازد و البته به مهمترین این رویدادها، از همه عزیزانی که این صفحه را می خوانند، خواهش می کنم که اگر ایراد و اشکالی در نحوه نگارش این صفحه می بینند متذکر شده و ما را از نظرات خودشان بی نصیب نگذارند.
اما رویدادهای مهم دو هفته گذشته:
مهمترین اتفاقی که در طول دو هفته گذشته در ورزش ایران و یا شاید جهان شکل گرفت مسابقات وزنه برداری قهرمانی جهان بود که با قهرمانی کشور چین و نایب قهرمانی بلغارستان پایان گرفت.تیم ایران در این دوره از مسابقات بسیار ضعیف ظاهر شده و مردان مدعی و امیدوار به کسب مدال مانند توکلی، باقری و ... هیچ نشانی از سالهای گذشته خود نداشتند و اگر شیر مرد ایران زمین حسین رضا زاده در این مسابقات نمی درخشید، معلوم نبود که تیم ایران از نظر رده بندی به چه رده ای سقوط میکرد.
نکته حاشیه ای جالب و یا شاید تاسف آور این بود که از تک ستاره درخشان دنیای وزنه برداری و قویترین مرد دنیا در حد تیمهای شکست خورده هم استقبال نکردند، هرچند که دو روز بعد از این جریان رئیس جمهور طی مراسمی از او تقدیر کرد.
دومین اتفاق در این چهارده روز گذشته که شاید زیاد با خود ورزش در ارتباط نباشد پخش نشدن مسابقات لیگ قهرمانان اروپا از صدا و سیما بود، وقتی که خیل مشتاقان فوتبال چهار شنبه شب هرچه به صفحه تلویزیون های خود خیره ماندند، چیزی جز بازی بیات شده نیوکاسل- فاینورد را ندیدند. صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران با بودجه عظیمی که از دولت و مردم می گیرد و با تمامی دستگاه عریض و طویلش توانائی هماهنگ شدن با دنیای امروز را ندارد. همین.
استقلال هم صعود کرد. تیم استقلال علیرغم باخت ۲-۱ به تیم نفتچی ازبکستان، به مرحله گروهی مسابقات جام قهرمانی باشگاههای اسیا راه یافت. نکته مهم در این جریان حضور دو تیم از ایران در این مرحله از مسابقات است که از چندین سال پیش برای فوتبالدوستهای ایرانی جالب و هیجان انگیز بوده، مخصوصا که این دو تیم، تیمهای پرطرفدار و بزرگ پایتخت یعنی پرسپولیس و استقلال هستند. اما این جریان طرف دیگری هم دارد، طبق قانون کنفدراسیون فوتبال آسیا از هر کشور فقط یک تیم می تواند میزبان رقابتهای گروهی (که در یک کشور و به صورت متمرکز انجام می شود) شود، از آنجا که استقلال سال گذشته میزبان بازیها بوده و همچنین همگروهی پرسپولیس با تیمهائی از کشورهای عراق، ازبکستان و ترکمنستان(که هرکدام مشکلاتی برای میزبانی دارند) شانس پرسپولیس برای میزبانی بسیار بیشتر از استقلال است، اگر... اگر ورزشگاه ازادی و مسئولان همراهی کنند!
و اما درآخر پست سرمربیگری تیم ملی فوتبال ایران است که همچنان در وضع نامعلومی به سر می برد، برانکو ایوانکویچ سرمربی موفق و به روز فوتبال ایران با پیشنهادهای مختلفی از تیمهای کرواسی و اماراتی روبرو شده است-هر چند برانکو خود در مصاحبه ای هرگونه مذاکره با اماراتیها را تکذیب کرد- و از سوی دیگر کادر مدیریتی فدراسیون تا سوم بهمن ماه نامشخص است، اینکه چه کسی سرمربی تیم ملی می شود هنوز مشخص نیست، اما انچه که مشخص است این است که فوتبال ایران چه برانکو را به عنوان سرمربی انتخاب کند و چه نکند، انتخاب سرمربی بعدی نباید نوعی بازگشت به گذشته و عقب گرد باشد. به طور واضحتر هر شخصی که رئیس فدراسیون شود باید فردی را برگزیند که از برانکو و استادش میروسلاو بلاژویچ از نظر علمی و دانش فنی پائین تر نباشد. هر چند که من خودم به شخصه برانکو را به دلیل حضور دو ساله اش در ایران و همین طور کارنامه موفقش بیشتر می پسندم.
